Hij wil geen pleegzoon meer genoemd worden

redactie 21 jun 2018 Blogs

Onze 8-jarige pleegzoon had een ernstige mededeling. ˜Ik wil niet meer dat jullie zeggen dat ik jullie pleegzoon ben, zei hij.

˜Waarom niet? wilden wij weten.

˜Dat wil ik niet, was de verklaring waarmee we het moesten doen.

˜Wat moeten we dan zeggen? vroegen wij.

˜Je kunt gewoon zeggen hoe ik heet, zei hij

Oke, zeiden wij, denkend dat daarmee het gesprek afgesloten was.

˜Of jullie kunnen zeggen dat je me in een bos hebt gevonden, zei hij.

Ik vond het in eerste instantie een rare mededeling. Maar hoe meer ik erover nadacht en hoe meer ik er met mijn vrouw over praatte, hoe meer ik het begon te begrijpen.

Het woord pleegzoon leidt namelijk altijd tot vragen. Waarom en hoezo. Waar is je moeder, waar is je vader, heb je broertjes en zusjes, waar ben je geboren, waarom woon je niet meer bij je moeder. Vragen met antwoorden die altijd ingewikkeld zijn. Antwoorden die hij eigenlijk ook niet heeft omdat een kind nooit zal kunnen begrijpen waarom zijn moeder afstand van hem doet (of moet doen).

En welk antwoord hij ook geeft, het zal altijd weer nieuwe vragen oproepen.

Hij is er klaar mee. Hij woont bij ons en gaat er vanuit dat die situatie voorlopig niet verandert.

Zijn moeder is zijn moeder en dat zal ze altijd blijven met alle onvoorwaardelijke liefde die daarbij hoort. Maar het is nu zo lang geleden dat hij bij haar woonde – dat was een ander leven. Dit is zijn huidige leven en daar moet hij het maar mee doen. Daar wil hij op aangesproken worden.

Ik merk het wel eens als ik klasgenootjes of kinderen spreek die met hem op de naschoolse opvang zitten. Die hebben geen idee waar Koekie vandaan komt. Ze zien wel dat die blanke oude man en vrouw niet zijn vader en moeder zijn, maar omdat hij zelden of nooit iets vertelt over zijn verleden aan wie dan ook, zijn ze er voor het gemak toch maar vanuit gegaan dat die twee op een of andere manier zijn ouders zijn.

Hij maakt naar die wereld toe ook duidelijk dat hij geen vragen wil, door mijn vrouw tamelijk consequent en soms zeer nadrukkelijk aan te spreken met mama. Veel mensen spelen het spel mee, valt me op. Als hij weer eens een goed gesprek heeft met een tramchauffeur of met een willekeurige winkelier met wie hij aanpapt, zeggen die vaak iets in de trant van: ˜Je vader en moeder roepen je.

Voor de buitenwereld zijn wij dus moeder Celine, vader Frans en zoon Koekie. Ik maak mezelf wijs dat dit niet alleen voor het gemak is, maar ook omdat hij vindt dat wij coole ouders zijn, ouders waarmee je voor de dag kunt komen.

Maar als we gewoon met zijn drieën zijn, dan heten wij Celine en Frans. Dan bestaat zijn moeder wel degelijk.

Ik vind het slim uitgedokterd van onze Koekie.

Nu alleen nog even aan hem vragen in welk bos we hem hebben gevonden.

Reageer op artikel:
Hij wil geen pleegzoon meer genoemd worden
Sluiten