Hoe verder met Koekie's sportcarrière?

redactie 22 jun 2018 Blogs

We staan voor een paar lastige beslissingen in Koekie’s sportleven. Met name mijn vrouw is er van overtuigd dat er maar één middel is om van de puberteit geen hel te maken: sporten en bewegen, heel vaak en heel veel. En tja, onze 11-jarige pleegzoon vertoont al aardig wat symptomen die duiden op een ras naderende puberteit.

Sporten en bewegen dus. Ik weet niet of er wetenschappelijk bewijs voor is, maar de theorie van mijn vrouw klinkt aannemelijk. Dus ga ik daar honderd procent in mee. Bovendien past het bij Koekie, hij houdt meer van fysieke dan intellectuele uitdagingen.

Even een korte Koekie-geschiedenis. Toen hij midden 2009 bij ons kwam wonen, had hij nog nooit georganiseerd aan sport gedaan. Hij was überhaupt nog nooit onderdeel geweest van een club of vereniging, op welk gebied dan ook. We begonnen aan een zoektocht. Proeflessen judo en karate. Hij miste echter elke vorm van discipline. ‘Te jong, te speels,’ was het oordeel van de leiders aldaar. Gelukkig kwamen we via de baas van mijn vrouw terecht bij de wintertraining van honkbalclub OVVO. Dat werkte. Hij was bepaald niet het gehoorzaamste jongetje van de klas, maar hij was te handhaven. Ook omdat hij gevoel en talent had voor die sport.

Hij honkbalt nu, drie jaar later, nog steeds. Sommige periodes is hij een goede slagman, regelmatig is hij een erg goede werper. Aan zijn discipline mankeert nog wel het een en ander, maar hij leert. Het is belangrijk, zeker voor een ontworteld kind, om in een team te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk: hij ligt goed bij zijn teamgenootjes. De ruzies die hij heeft, zijn met trainer, coach en scheidsrechter. Want hij is stronteigenwijs. Hij weet hoe het moet, echt veel beter dan wie ook.

Naast honkballen heeft hij ook een seizoen gedanst op de school van Lucia Marthas. Hij ging er iedere zaterdagochtend met veel plezier naartoe. Maar het kon niet gecombineerd worden met honkbal, omdat het te vaak dubbelde.

Deze zaterdag is hij aan zijn tweede schaatsseizoen bij Duosport op de Jaap Edenbaan begonnen. Hij houdt van de snelheid en de techniek, hij vindt de andere kinderen uit zijn lesgroepje aardig, dus ja, dat is een succes. Hij zou zelfs wat kunnen bereiken in die sport, als hij bereid was zijn rug te pijnigen. Maar daar heeft hij redelijke weerzin tegen, hij buigt gewoon niet diep genoeg door.

Wij, en hij, vinden dat er best nog een activiteit bij kan. Maar welke? Daar gaan de discussies thuis over. Mijn vrouw weet dat hij van dansen in het algemeen en tapdansen in het bijzonder houdt. Waarschijnlijk is hij de enige 11-jarige die gek is op oude Fred Astaire-films en op de Gene Kelly-film Singing In The Rain. Mijn vrouw vindt dus dat hij op dansen zou moeten. Hijzelf wil wel.

Ik zou hem graag laten boksen. Nooit in mijn leven heb ik me zo gezond gevoeld als die twee jaar dat ik bokste. Alleen maar trainen overigens, geen echte wedstrijden, slechts wat onderlinge partijtjes. Ik vind het ook ongelooflijk stoer als hij dat zou gaan doen. Ik ben een ouderwetse man en boksen vind ik de mannelijkste sport die er is. Koekie wil ook wel en hij zou mogen als hij 12 is, april volgend jaar.

We hadden afgelopen week een (kick)bokskenner op bezoek. Hij had wel wat adviezen. Nam de angst weg dat Koekie’s hersens binnen de kortste keren gereduceerd zouden zijn tot gedachteloze pulp. Zei dat geen enkele sport een kind zoveel kon bijbrengen over discipline en het belang daarvan. Hij raadde ons een boksschool in de buurt aan.

Nou, op dat punt zijn we nu aangeland. Hij blijft op pianoles, hij blijft honkballen en hij blijft schaatsen. Dansen én boksen erbij is te veel. Ook aan sporten zit een grens. Er zal een keuze gemaakt moeten worden. En Koekie kan niet kiezen, die vindt het allemaal leuk. Het wordt dus een strijd tussen mij en mijn vrouw. Ben benieuwd wie deze strijd gaat winnen. Ik heb wel een vermoeden, maar dat spreek ik hier nog even niet uit.

Reageer op artikel:
Hoe verder met Koekie's sportcarrière?
Sluiten