Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, gaat graag naar school. Nee, dat schrijf ik niet goed op. Beter is het om te schrijven: Koekie gaat waanzinnig graag naar school. Bijna iedere ochtend gedraagt hij zich alsof hij uitgenodigd is voor een exclusief feest. Nooit chagrijnig, nooit negatief, altijd hoopvol; alsof iedere schooldag opnieuw een cadeau is dat hij mag gaan uitpakken.
Zijn resultaten sporen op geen enkele manier met die houding.

Toen hij in juni 2009 bij ons kwam, pikte ik nog net een staartje mee van de school in de Bijlmer. Daar deed hij weinig anders – zo begreep ik van zijn juf – dan toetsen verpesten door er diagonale strepen doorheen te zetten en vermoeid zijn hoofd op een tafeltje te ruste leggen. ‘Een niet deugend kind was het, slecht en leugenachtig.’ Zo luidde, kort door de bocht, de samenvatting. Desondanks reisde hij met veel plezier iedere ochtend af naar deze school. Hij zat er in groep 4. Zijn rapport was zo beneden alle peil, dat het ons raadzaam leek op zijn nieuwe school niet te hoog van de toren te blazen.

Het nieuwe schooljaar op zijn nieuwe school in de Pijp begonnen we in de gecombineerde groep 3-4. Zijn humeur daar was ongekend. Mijn God, wat vond hij het leuk in die groep onder leiding van twee buitengewoon aardige en wat oudere juffen. Hij leerde er ook best wat, maar om te zeggen dat hij bezig was zijn verloren jaar in te halen: nee.
Hij ging over, dat wel.
‘Frans,’ zei hij in een aanval van openhartigheid, ‘de andere kinderen zeggen dat ik alleen maar naar groep 4-5 ga omdat juf Janneke en Willemien van me af willen.’
Zo was het niet. Hij presteerde weliswaar niet naar vermogen, maar de twee juffen zagen geheel en al terecht wel potentie.

Groep 4-5 werd een regelrechte ramp. Slechte chemie in de groep, wisselende juffen. Voor Koekie de ideale voedingsbodem om van een schooldag alles te maken behalve een leerdag. Hij amuseerde zich kostelijk, maar wat hij daar tijdens dat jaar opgestoken heeft, zal eeuwig een raadsel blijven. We werden voortdurend uitgenodigd voor gesprekken, maar enig resultaat had het niet. Iedereen deed zijn best, Koekie had lol, maar we konden in gezamenlijkheid niet anders dan concluderen dat deze school net als zijn vorige wat leren betreft op een mislukking was uitgedraaid. Amusementswaarde voor Koekie: een 9. Kennisvergaring: een 2.

Afgelopen maandag zaten mijn vrouw en ik bij juf Nancy aan het bureau. Zijn eerste jaar in groep 4-5 van de Paulus School voor bijzonder onderwijs zat er bijna op. De vijfhonderd meter reis van huis naar school had hij ook nu weer iedere dag met plezier gemaakt. Maar er was dit jaar wel degelijk iets veranderd. Op alle gebieden, zo merkten we thuis al snel, was hij bezig geweest reuzensprongen te maken. Schrijven, lezen, rekenen, hij kon het opeens. We hadden juf Nancy op bijna wekelijkse basis laten weten dat we ongekend blij met haar waren.

Ze haalde de toetsresultaten erbij. Avi lezen van 3 naar 6. Nog wat van die dingen. Alleen op het einde, en dat wisten we al, moesten we de totaal verprutste rekentoetsen incasseren. Mijn vrouw had daar een theorie over. Afscheid nemen, hoewel hij dat in zijn leven al tientallen malen heeft moeten doen, is bijna traumatisch voor hem. En alle toetsen goed doen – wat hij als hij dat wilde best gekund had – betekende waarschijnlijk het einde van zijn samenwerking met juf Nancy. Dan ging hij naar meester Bert of meester Jan-Willem. Hij wilde verdomme bij Nancy blijven. Hij wilde überhaupt nooit meer afscheid nemen van wie dan ook in zijn huidige leven. Dat gepruts met rekenen was een laatste desperate poging om bij juf Nancy te blijven.

Mislukt.
Hij presteerde weliswaar echt nog wel onder zijn niveau, maar hij had ook wel degelijk iets van zijn potentie waargemaakt. Hij kon eigenlijk een hoop.
Dus was het oordeel van juf Nancy: Koekie gaat naar groep 5-6. Wij kregen zelfs de indruk dat groep 6-7 ook tot de mogelijkheden had behoord.
Koekie zelf was niet overdreven blij toen we hem de uitkomst van het gesprek meedeelden.
Dat werd hij pas een paar dagen later. Naast elkaar fietsend naar huis zij hij opeens: ‘Frans, weet je dat juf Nancy misschien volgend jaar wel groep 5-6 gaat doen?’ Dat zinnetje kwam met een hoopvolle en enorme vreugde uit zijn mond.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten