Hoogbegaafd en anders in de rouw

redactie 22 jun 2018 Blogs

’s Avonds heeft Ilse (net 5) de laatste dagen moeite met in slaap vallen. Door de dood van haar opa heeft ze zich gerealiseerd dat mensen, dus ook haar eigen ouders, sterfelijk zijn. In bed rollen de tranen over haar rode wangetjes: ‘Ik zal jullie zo missen als jullie dood zijn!’

Wij proberen haar gerust te stellen door te zeggen dat wij pas dood zijn als we 101 zijn. Dan is Ilse zelf al moeder en misschien zelfs oma. Maar voor een 5-jarige is dat moeilijker om voor te stellen dan de gedachte dat papa en mama er ineens niet meer zullen zijn.

Heron lijkt zich wat makkelijker over zijn verdriet heen te hebben gezet. Hij praat nooit zoveel over gevoelens, maar zijn gedrag maakt duidelijk dat hij er goed mee overweg kan. Hij is de laatste tijd hooguit iets sneller verongelijkt. Als wij hem vragen zijn gebruikte beker op het aanrecht te zetten, reageert hij of we hem vroegen de marathon te lopen. Het is echter lang niet zo erg als twee jaar geleden, vlak voor we hem lieten onderzoeken door een psychologe en ontdekten dat hij hoogbegaafd was.

Heron is wel erg bezig met de dood. Als op de radio het nieuws begint, maant hij meteen iedereen tot stilte en als er iets te horen is over moord of dood, dan wil hij er meer van weten. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hem kon beschermen tegen schokkende beelden, door hem af te leiden. Nu scheelt het niet veel of hij zoekt ze op.

Ik had hem nog liever ‘onschuldig’ gehouden, maar ik weet hoe het werkt. Zelf heb ik als kind een fase gehad waarin ik na het journaal bijna hoopte op een politiebericht. En hoe naar ik het ook vond om te zien, ik bleef kijken als er een lijk in beeld kwam. Fascinerend.

Ik spreek erover met de moeder van Herons vriendje, uit zijn klas op de Leonardoschool. Ook daar zijn helaas een paar sterfgevallen in de familie geweest. En het vriendje gaat daar heel anders mee om dan Heron. ‘Hij vroeg laatst of ik eigenlijk wel wist welke muziek hij op zijn begrafenis wilde,’ vertelt zijn moeder. ‘Deep Purple, onder andere. Ik zei hem dat hij niet zulke nare dingen moest zeggen, maar toen begon het pas.’

Het vriendje legde zijn moeder uit dat het in zijn koppie erg onrustig was geworden door de sterfgevallen en dat hij pas rustig kon worden als hij zijn begrafenis goed geregeld had. Dus zat hij – met pen en papier aan tafel – zijn eigen begrafenis te plannen. Welke kleur zijn kist moest zijn, wie er allemaal mochten komen, dat zijn speelgoed naar zijn broertje moest gaan. Hij heeft alles zorgvuldig gepland, met zijn moeder er huilend naast.

‘Wel stelde hij me nog even gerust door te zeggen dat hij geen plannen had, maar dat hij het gewoon geregeld wilde hebben voor de zekerheid,’ zegt ze, nog steeds een beetje onder de indruk.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en anders in de rouw
Sluiten