Hoogbegaafd en autonoom

redactie 22 jun 2018 Blogs

Als peuter en jonge kleuter kon Heron vreselijke driftbuien hebben. Robert en ik wisten niet zo goed hoe we daarmee moesten omgaan. Het ‘stoute stoeltje’ van Supernanny Jo Frost was bij ons de gang. Het werkte niet. Al herhaalden we haar tips dertig keer. Heron kwam de gang af, schopte deuken in de deur of verliet het huis via de voordeur. Desnoods zonder schoentjes.

Ooit besloten we Heron in zijn eigen kamer af te laten koelen. Met zijn tweeën stonden we in de gang voor zijn deur. Ik handenwringend, Robert met beide handen op de deurklink, waaraan, aan de andere kant van de deur, een krijsend jongetje hing. Na minstens een kwartier werd het stiller. We gluurden voorzichtig om het hoekje en zagen ons uitgeputte zoontje naakt tussen zijn kleertjes zitten. Zelfs zijn luier had hij in zijn woede van zijn lijfje gerukt.

Terwijl Heron groter werd en leerde zijn behoeftes beter te uiten, ontdekten wij langzamerhand dat hij een erg grote behoefte aan autonomie had. Groter dan het gemiddelde kind. Hij wilde zelf beslissen over de dingen die hem aangingen. Als hij meer vrijheid kreeg, was hij leuker in de omgang.

Toen was hij oud genoeg voor school. Hij kwam in de klas bij twee juffen die hun vak goed verstonden, maar niet zo goed met Herons drang naar vrijheid en zelfstandigheid konden omgaan. Dat nam ik ze niet kwalijk, ik begon het zelf net te leren. De tienminutengesprekken gingen steevast over zijn gedrag en zelden over zijn resultaten. Hij was het jongetje dat precies deed wat de juf vroeg even niet te doen.

Hij leek weinig respect te hebben voor autoriteit. Zijn ouders, opa’s en oma’s en juffen sprak hij net zo aan als zijn vriendjes. Op een dag was hij op een feestje geweest. Toen ik hem ophaalde en hem vroeg de moeder van de jarige te bedanken voor de middag, weigerde hij. Toen ik aandrong, riep hij: ‘Bedankt, hond!’ en rende hij weg. Mij met een rood hoofd en duizend verontschuldigingen bij de moeder achterlatend.

Met hiërarchie heeft hij nog steeds niet veel op, al begint hij te leren dat het geen kwaad kan om ‘u’ te zeggen en beleefd te zijn. Zolang de volwassenen maar niet bepalen hoe hij zijn leven moet leiden, want dan gooit hij de kont tegen de krib.

Driftbuien zijn er niet meer. Heron heeft nu een gezicht en een toon om zijn onvrede uit te drukken. Hij gebruikt ze vaak, vooral thuis. Hij voelt zich snel onheus bejegend. Vooral als hij iets moet doen wat hij niet wil of als hij iets niet mag wat hij wel wil.

Wel is er meer wederzijds begrip. Heron heeft nu veel vrijheid en dat helpt hem om beter in zijn vel te zitten. Hij ‘moet’ nog steeds veel, op school en thuis. Maar daar ‘moet’ hij maar aan wennen. Dat hebben wij ook allemaal gedaan.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en autonoom
Sluiten