Hoogbegaafd en behulpzaam

redactie 21 jun 2018 Blogs

“Nou zeg! Héron! Eh… Ilse!”
“Ik doe niks!” zegt Heron verontwaardigd vanaf de bank.
“Ik bedoelde Ilse”, zeg ik.
“Ik doe niks”, zegt zijn zus, met grote ogen.
“Je mag geen bal naar de kat gooien!” zeg ik streng.
“Maar ze vond het leuk”, zegt ze. “We zijn lief aan het spelen.”

Bij ons thuis is Heron meestal the usual suspect. In de loop der jaren ben ik zo gewend geraakt aan het waarschuwend of boos uitroepen van zijn naam, dat ik die ook wel eens noem als hij volkomen onschuldig, of zelfs afwezig is. Niet eerlijk, maar dat is er zo ingesleten.

Inmiddels begin ik de naam Ilse ook vaker op een niet-liefkozende manier te gebruiken. Hoewel ik ook wel eens boos ‘Nina!’ heb geroepen. Zo heet onze kat.

Robert en ik zijn vorige week een paar dagen op reis geweest. Zonder de kinderen. Opa en oma pasten op. Ze kwamen in ons huis logeren. Toen we terugkwamen, benadrukte oma hoe behulpzaam Heron was geweest. Als opa of oma iets niet kon vinden, wees hij de weg, hij legde uit hoe apparaten werken en heeft zelfs, onder opa’s supervisie, pannenkoeken gebakken.

Een paar dagen geleden kwamen Heron en ik, op weg van school naar huis in een grote file terecht. Er was olie op het wegdek gelekt en ergens anders werkte een brug niet goed, en in onze regio staat het verkeer dan in een mum van tijd muurvast. We zaten al drie kwartier in de auto en waren nog niet eens halverwege.

Ik had net een nieuwe handsfree set gekocht en probeerde die te installeren, zodat ik veilig met een collega kon bellen. Niet makkelijk als je ook nog op het verkeer moet letten. Ik kreeg het niet voor elkaar mijn telefoon en de set via Bluetooth te koppelen. Ik werd er kribbig van. Net als van de stupiditeit van de weggebruikers voor en achter me, de verantwoordelijken voor de verkeerschaos en de wereld in het algemeen.

“En nu heb ik straks niet eens tijd om tv te kijken, omdat ik ook nog huiswerk heb”, mokte Heron, nadat ik mijn klaagzang door de auto had geslingerd.
“Niet zeuren, iedereen heeft wel eens pech”, mopperde ik. Meteen wilde ik mijn tong wel afbijten. Waarom mag ik wel mopperen en mijn zoon niet?

Ik aaide hem over zijn hoofd en gaf toe dat het voor iedereen een tegenvaller was. “Ik help je straks wel met je huiswerk, dan kan je daarna nog even rustig voor de tv zitten.”
Heron pakte de handsfree set en mijn mobiel van mijn schoot en keek ernaar. “Ik probeer het wel even.”

In de ideale wereld zou mijn behulpzame, slimme zoon de apparaten in een mum van tijd gekoppeld krijgen. Of de file zou ineens oplossen en we zouden, met de radio meezingend, binnen tien minuten thuis zijn.

Dat gebeurde niet. We zouden uiteindelijk nog lang in de auto zitten. Maar de stemming was wel een stuk verbeterd, dankzij mijn lieve, grote jongen.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en behulpzaam
Sluiten