Hoogbegaafd en een mysterie

redactie 21 jun 2018 Blogs

Al sinds hij een paar uur oud was, vraag ik me regelmatig af wat er in Herons hoofd omgaat. Hij zegt niet zoveel over zichzelf, maar als je oplet, kun je toch even rondwandelen in stukjes van zijn gedachtewereld.

In de kraamtijd zat ik urenlang op de bank, met Heron op mijn opgetrokken benen. We konden elkaar dan aankijken en zelfs toen al had ik soms het gevoel dat hij mij net zo bestudeerde als ik hem. Uiteraard kon ik hem niet vragen wat hij dacht.

Hij is nu negen-en-een-half en het heeft nog steeds weinig zin te vragen wat er in hem omgaat. Hij is gewoon niet zo spraakzaam. Zeker niet als het initiatief tot het gesprek niet van hem komt. Als ik vraag hoe het op school was, geeft hij met een of met twee woorden antwoord, afhankelijk van hoe zijn dag was: ‘leuk’ of ‘niet leuk’. Heel soms komt er een beknopte verklaring, vooral als het niet leuk was.

Dan krijg ik te horen wat de juf of de andere kinderen hem hebben aangedaan of wat er misging. Maar hij wil er niet over in discussie. Als hij zijn klachten geuit heeft, is het voor hem klaar. Liever geen opmerkingen of adviezen. Gewoon mond dicht en radio aan.
Heron laat zijn emoties non-verbaal erg goed blijken. Als hij blij is, is hij druk, wild, energiek. Net een jonge hond. Maar als hij het niet naar zijn zin heeft, kan het twee kanten op. Of hij uit zijn frustratie, woede en verdriet over dit hem aangedane onrecht, of hij sluit zich mokkend op in zichzelf. De emoties zijn onveranderd sinds zijn peutertijd, hooguit iets meer ingehouden en iets sneller voorbij. Hij heeft zich aangepast aan zijn omgeving.

Ook enthousiasme is een emotie die bij Heron duidelijk te lezen is. Als hij in een gedachtestroom zit over iets wat hem interesseert – zoals het ontstaan van het heelal, bepaalde uitvindingen of leven na de dood – praat hij daar onafgebroken over. Het zijn monologen, bedoeld om zijn gedachten te ordenen. Ik hou dan mijn mond. Stel hooguit af en toe een vraag, om zijn gedachtegang niet te onderbreken.

Sinds Heron klein is, is er de emotie ongerustheid. Veroorzaakt door de onbekende buitenwereld. Hij vangt wel eens berichten uit het nieuws op, of uit de geschiedenis, die hem verontrusten. Hij wil er dan juist meer van weten, om precies te zien waar hij aan toe is, en stelt met een dun stemmetje vragen en oppert mogelijke oplossingen. Eigenlijk wil hij horen dat zijn angst ongegrond is, ook al weet hij dat hij dat toch niet zou geloven. Daarom verzint hij oplossingen om de dreiging af te wenden. En ik geef hem alle informatie die hij wenst, juist om hem gerust te stellen.

Ik zou wel voor een dagje met hem willen ruilen. Om te zien hoe hij de wereld ziet en wat ik zou kunnen doen om hem gelukkig te maken.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en een mysterie
Sluiten