Hoogbegaafd en een onzekere moeder

redactie 22 jun 2018 Blogs

Het brein heeft veel macht. Afgelopen zomer zat ik niet lekker in mijn vel. Daarvan gaf ik Herons hoogbegaafdheid de schuld en ik vergeleek mijn situatie steeds met die van anderen – maar wel op zo’n manier dat ik degene was die er altijd slechter vanaf kwam.

Dat vergelijken met anderen doe ik al mijn hele leven. Van: wie krijgt er meer snoepjes naar wie ziet er beter uit. Van wie haalt betere cijfers naar wie draagt leukere kleren en wie heeft een interessanter bijbaantje. En van wie heeft een leukere partner tot wie heeft een betere baan en wie heeft een mooier huis. En dus ook het onvermijdelijke: wie is een betere moeder en wie heeft er makkelijkere kinderen.

Sinds Herons geboorte, kwam ik er in het vergelijken van kinderen zelden beter vanaf. Al vanaf de zwangerschap. Ik was zo’n zeurzwangere. Misselijk, dik, depressief en voorzien van bijna alle kwaaltjes uit het zwangerschapsboekje.

Heron was een huilbaby en pas na vier maanden kwamen we erachter waardoor. Mijn vriendinnen met baby’s en mijn medepufclubleden vonden het allemaal juist een feestje om moeder te zijn en begrepen niet dat ik het zo zwaar vond, zeiden ze. Ik voelde me op alle fronten een mislukking.

Nu weet ik wel beter. De roze wolk is een traditie die zo gekoesterd wordt dat nieuwe moeders hun tong nog eerder afbijten dan toe te geven dat het moederschap ze zwaarder valt dan ze hadden verwacht. Zelfs mijn beste vriendinnen verzwegen hun geworstel met niet lukkende borstvoeding, darmkrampjes, slapeloze nachten en hormonale verschrikkingen, tot het moment dat ze er lachend op terug konden kijken. Jaren later.

Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar dat zit meestal verstopt op een donkere plek. Ons kruisje – een schat van een zoon, met druk, brutaal en eigenwijs gedrag – viel niet te verstoppen. Wat kon ik me schamen als andere moeders meewarig naar me keken of me bemoedigend toespraken. Wat was ik opgelucht toen Heron hoogbegaafd bleek te zijn. Hij had iets échts en het lag niet aan zijn opvoeding!

En wat kon het me dan pijn doen als dezelfde moeders hun slimme en normale kind ook ineens misschien-wel-hoogbegaafd noemden – maar nooit lieten testen. Die ergernis heeft een lange pijnlijke voorgeschiedenis. Hopelijk kunnen we er over een aantal jaar om lachen.

De zomer is voorbij. Mijn dip ook. Ik vergelijk mezelf nog steeds met anderen. Dat doe ik al mijn hele leven. Maar soms zie ik ineens iets leuks. Dat mijn kinderen misschien niet makkelijk zijn in het gebruik, maar wel slim en creatief en lekker zichzelf.

Hopelijk blijven ze zo.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en een onzekere moeder
Sluiten