Hoogbegaafd en een overspannen moeder

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ik geef het op. Tot mijn verdriet gaat het stimuleren van de ontwikkeling van mijn hoogbegaafde zoon niet samen met mijn eigen ambities. Dus voor onbepaalde tijd ga ik mijn geliefde filmcamera aan de wilgen hangen.

Ik werk als freelance journalist en als camjo, camerajournalist. Als camjo maak ik filmpjes. Dat betekent: voorbereiden en afspraken maken, camerawerk, interviewen, regisseren en monteren. Ook film ik feesten en evenementen, waarvan ik dan een samenvatting maak.

Schrijven vind ik leuk, maar filmen is mijn passie. Helaas is filmen nu iets wat zich moeilijk laat combineren met moederschap, zeker als de moedertaxi naar twee verschillende scholen moet.

Voor mijn films interview ik mensen in heel Nederland. Ik moet daar aanwezig zijn met mijn camera. Of het nu in Winschoten, Vlissingen of Alkmaar is. Tijdens het afspreken van de filmmomenten moet ik dus rekening houden met de reistijd, die mag beginnen na het naar school brengen van Ilse. Ik moet dan weer op tijd op het schoolplein van Herons school staan. Vaak riskeer ik snelheidsboetes, omdat een afspraak iets uitliep. Ook probeerde ik wel eens wanhopig vanuit een file ouders van vriendjes van de kinderen te bereiken.

Het is altijd te hopen dat de vaak drukbezette geïnterviewden kunnen afspreken op de tijden die ik voorstel. Kunnen ze dat niet, dan moet ik terugvallen op mijn man of mijn ouders. Robert is zo goed als onmisbaar op zijn werk en heeft met veel moeite elke dinsdagmiddag vrijgenomen om Heron uit school te halen en naar tennis te brengen. Ik breng dan Ilse naar zwemles. Hij kan het niet maken nog vaker weg te blijven bij zijn collega’s.

Mijn ouders passen standaard elke donderdag na schooltijd op en vallen regelmatig in als ik het echt niet red. ‘Regelmatig’ is de laatste tijd meerdere keren per week. Ze gaan binnenkort met vakantie. Drie weken. Ik gun het ze uiteraard, maar zou willen dat ze thuisbleven. Want hoe vervelend ik het ook vind, ik ben afhankelijk van hun hulp.

Deze week zat ik ineens met hartkloppingen, trillende handen en maagzuur mijn agenda te bekijken. Ik zag te veel strak geplande afspraken staan. Terwijl ik al zo vergeetachtig, chagrijnig en moe ben. ‘Ik zie jou altijd alleen maar rennen,’ zei een buurvrouw laatst. Ze bedoelde niet het sportieve hardlopen.

Ineens besloot ik: dit is het me niet waard. Ik hou van filmen, maar ook van mijn gezondheid. Zolang Heron in een andere stad op school zit, doe ik geen filmklussen meer. Mijn eigen carrière on hold, om mijn zoon voor te breiden op een mooie toekomst. Best ironisch.

Maar ja, ouders van hoogbegaafde kinderen hoeven op geen enkele ondersteuning vanuit de overheid te rekenen. Want hoogbegaafdheid is hooguit een luxeprobleem.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en een overspannen moeder
Sluiten