Hoogbegaafd en een stempeltje

redactie 22 jun 2018 Blogs

Iemand op Facebook merkte laatst op dat er tegenwoordig wel erg veel kinderen hoogbegaafd zijn. Ze vroeg zich af waar al die stempeltjes voor nodig zijn. Het was niet de eerste keer dat ik een dergelijke opmerking hoorde of las. Het lukte me weer niet om er een begripvolle reactie onder de plaatsen.

Ik ben dit blog 2,5 jaar geleden begonnen met de bedoeling om de vooroordelen over hoogbegaafdheid uit de wereld te helpen. Zo’n opmerking geeft mij het gevoel dat ik die honderd blogs voor niets heb geschreven.

Hoogbegaafdheid is steeds vaker in het nieuws. Elke week gaat het wel ergens over ‘bollebozen’. Vaak zie je dan op de sociale media discussies ontstaan tussen mensen die een mening hebben over hoogbegaafdheid en mensen die ervaring hebben met hoogbegaafdheid. De mensen met de mening vinden dat het belachelijk is om kinderen stickertjes en stempeltjes te geven en ze in hokjes te plaatsen.
‘Vroeger waren slimme kinderen gewoon slim en drukke kinderen gewoon druk. Waarom moeten ze dan nu het stempel ADHD of hoogbegaafd krijgen,’ vragen ze zich af.

Tja, we rijden tegenwoordig in auto’s in plaats van in wagens achter paarden en halen ons eten bij de supermarkt in plaats van het zelf bij elkaar te jagen en verzamelen. Dat heet voortschrijdend inzicht en dat is meestal positief.

Bij hoogbegaafden en hun ouders komt zo’n opmerking vooral rot over omdat er een ondertoon in zit. ‘Denk maar niet dat je specialer bent dan andere mensen.’

Toen Heron net getest was en zijn hoogbegaafdheid ergens ter sprake kwam, legde ik daarna in één adem door uit, dat hij was getest omdat hij zich lastig gedroeg in de klas en thuis en dat we eigenlijk dachten dat hij een stoornis had, maar dat het gelukkig alleen maar hoogbegaafdheid bleek te zijn. Ook zei ik dan dat het voor ons een grote verrassing was, omdat zijn schoolresultaten helemaal niet zo goed waren. In mijn drang om te bewijzen dat ik niet zo’n ouder was die haar kind beter vond dan de rest, gaf ik mijn kind het gevoel dat hij minder was dan de rest.

Inmiddels hebben we een soort balans gevonden waarbij Heron zich niet meer minder voelt dan andere kinderen – en zich gelukkig ook niet beter. Het helpt dat hij op een speciale school zit vol kinderen die weten hoe het is om hoogbegaafd te zijn en een schoolplein vol ouders van wie er maar enkele denken dat hun kind specialer is dan andere kinderen. Net als sommige ouders op het schoolplein van een reguliere basisschool.

Mensen die zeggen dat je hoogbegaafde kinderen niet in een aparte klas moet wegstoppen, doen dat vast vanuit de goedbedoelde overtuiging dat de kinderen wereldvreemd zullen worden als ze met alleen maar andere slimmeriken bij elkaar zitten. Als ze zich echter iets meer in hoogbegaafdheid zouden verdiepen zouden ze zien dat het fijn is voor kinderen om niet de vreemde eend in de bijt te zijn. En dat het goed is voor kinderen om les te krijgen in hun eigen snelheid en niveau. Probeer maar eens iedere dag opnieuw onder je niveau te werken. Daar word je niet gelukkig van. Dat bedoel ik niet arrogant. Het is gewoon een feit.

Heron is nu drie jaar officieel hoogbegaafd. De algemene mening over hoogbegaafdheid in Nederland begint langzaam te veranderen. Ten goede. Wie weet komt er een tijd dat ik durf te zeggen dat mijn zoon hoogbegaafd is zonder dat ik bang ben dat ik arrogant gevonden word.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en een stempeltje
Sluiten