Hoogbegaafd en geen startkracht

redactie 21 jun 2018 Blogs

Thuis uit school laat Heron zich meteen op de bank vallen. Dekentje om zich heen, kussen onder zijn hoofd en de afstandsbediening onder handbereik. Het is al meer dan een jaar zijn favoriete houding, naast die op de grond voor de bank zittend met de laptop op het tafeltje voor hem.

Van nature is Heron niet lui. Ooit was hij zo druk en energiek, dat hij in bed nog lag te bewegen. Soms werd hij hyper, als we iets leuks gingen doen, of gezellig bezoek hadden. Dan moest hij van ons een paar rondjes door de straat rennen om even stoom af te blazen.

Nu hangt hij het liefst voor een beeldscherm en moeten we steeds opletten of hij niet van ‘aan de zware kant’ naar ‘te dik’ wordt. Hij zit op drie sporten, maar dat zijn maar drie uurtjes per week, plus een uurtje gym, dat deze week werd overgeslagen omdat de klas naar het theater ging.

Het is niet dat hij iets onder de leden heeft. Hij ziet niet bleek en als hij met vrienden aan het spelen is of iets anders leuks doet, is hij onvermoeibaar. Het is alleen dat die beeldschermen aantrekkelijker zijn dan welke sport of welk spel dan ook.

Ik begrijp hem helaas precies. Ook ik kan me ‘s avonds enorm verheugen op het moment dat de kinderen in bed liggen, het werk is gedaan (of uitgesteld kan worden) en ik kan plaatsnemen op de draaistoel voor de tv. Met een dekentje om me heen en de afstandsbediening binnen handbereik. Ik sport één keer per week. Een groepsles, waar ik alleen maar naartoe ga omdat Robert me er bijna naartoe schopt. Niet dat ik die sport niet leuk vind. Als ik eenmaal bezig ben, mag de les wel twee keer zo lang duren. Ik kom alleen zo moeilijk in beweging.

Het is geen hoogbegaafdendingetje. Juist niet. De meeste kinderen in Herons klas op de Leonardoschool zouden me op mijn zenuwen werken als ik langer dan een kwartier met ze in een ruimte moest verkeren. Continu draaien, met de benen wiebelen, met de vingers tikken of op een andere manier het perpetuum mobile uithangen. Respect voor de juffen!

Robert, zelf fanatiek hardloper (en zondag te bewonderen in de City Pier City Loop in Den Haag) zegt dat het een kwestie van beginnen is. Even op de tanden bijten, in beweging komen en als je eenmaal in het ritme zit, is het lekker. Dat klopt met mijn ervaringen. Alleen dat moment van in beweging komen kost tien keer meer kracht dan het hele in beweging zijn zelf.

Voor mij voelt ergens aan beginnen – niet alleen aan sporten, maar ook aan minder leuke klusjes – als het beklimmen van de Mont Ventoux. Zonder training. Dus wie ben ik om mijn zoon onder de kont te schoppen?

Meer discipline. Als je het kon kopen, zou ik ervoor sparen. Maar in de tussentijd ga ik onderzoeken waar dat gebrek aan startkracht van mijn zoon en mij vandaan komt. En hoe we beter worden.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en geen startkracht
Sluiten