Hoogbegaafd en groot

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik bekijk wat foto’s van Herons negende verjaardag, driekwart jaar geleden. Hij is sinds die tijd enorm gegroeid. Niet alleen is hij bijna een kop groter dan toen, maar aan en in die kop is ook veel veranderd.

Op Herons negende verjaardag had hij nog halflang haar. Hij had krullen op kaaklengte. Erg wilde krullen, want ze zaten nooit in model. Toen hij op een dag, vlak voor de zomer, zei dat hij nu kort haar wilde, schrok ik. Ik was dol op zijn kapsel. Het paste erg goed bij hem. Wild haar voor een wildebras die zo van de natuur houdt. Maar het was zijn hoofd, dus zijn beslissing.

De kapper maakte er een mooi kort koppie van. Stoer, maar netjes. Ik moest erg wennen, want niet alleen zijn kapsel was veranderd. Zijn hele gezicht was ineens anders. Mijn knulletje was een knul geworden. Je zag nu de kaaklijn beter. Het ‘ronde’ was weg, waardoor hij ouder leek. Een knappe vent, dat wel.

In de zomer kreeg Heron een groeisprong. Hij is nu vele centimeters langer dan vorig jaar om deze tijd. Hij is nog maar 9, maar we hebben al dezelfde schoenmaat en als hij mij stevig omhelst, krijg ik even geen lucht. Dat is een beetje een probleem met Heron: hij heeft niet door hoe groot, zwaar en sterk hij is. Hij lijkt op Murphy.

Mijn ouders hadden een zwarte labrador, Murphy. Die is helaas overleden toen Heron een kleuter was, maar hij herinnert zich de hond nog goed. Ze waren dikke vrienden. Peutertje Heron kroop gewoon bij Murphy in de mand en lag dan tegen hem aan. Als ze speelden, wilde ik altijd een oogje in het zeil houden, want het beest was veel groter en zwaarder dan het jochie. Maar dat was niet nodig, want het was een lobbes, die alles goed vond wat Heron met hem deed. En Heron wist precies wat hij kon doen. Hij had toen al het talent om dieren te begrijpen.

Heron en Murphy waren twee handen op één buik, geestverwanten. Murphy was, ondanks diverse cursussen op de hondenschool, tot op hoge leeftijd een wildebras. Als hij enthousiast werd, sprong hij tegen mensen op, desnoods met modderpoten, gaf hij zachte beetjes en trok hij aan zijn riem. Murphy bedoelde het niet slecht, hij kon zich in zijn uitbundigheid gewoon niet zo goed bedwingen.

Heron heeft dat ook. Het is al een stuk minder dan toen hij klein was, toen we hem soms rondjes om het blok lieten rennen om zijn overdaad aan energie kwijt te raken. Maar nog steeds kan hij zich, als hij enthousiast is, niet goed beheersen.

En net als Murphy vergeet Heron soms hoe groot en zwaar hij is. Murphy dacht soms dat hij een schoothondje was. Met al zijn veertig kilo’s sprong hij op schoot en nestelde hij zich voor een dutje. Heron is inmiddels zwaarder dan Murphy was. En ook hij kan in je armen springen of hij nog een peutertje is. Of een jonge hond.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en groot
Sluiten