Hoogbegaafd en het geloof in Sinterklaas

redactie 22 jun 2018 Blogs

Officieel gelooft Heron niet meer in Sinterklaas. Vorig jaar, ergens in het voorjaar, heb ik hem het grote geheim verklapt.

Hij had al een paar keer rare dingen gezien. Dat de Goedheiligman er steeds anders uitzag, bijvoorbeeld. En op Oudejaarsavond, twee jaar geleden, toen hij voor het eerst mocht opblijven, en met zijn ogen dicht op de zitzak lag, had hij ineens de Hoofdpiet gehoord, tijdens een cabaretprogramma.

‘Hij lijkt ook wel op de Hoofdpiet, vind je niet?’ vroeg ik.
‘Nee,’ zei hij. ‘Hij ziet er heel anders uit.’

Ik speel zelf al een paar jaar voor Zwarte Piet tijdens de intocht in ons dorp. Ik probeer dan altijd uit de buurt van bekende kinderen te blijven. Drie jaar geleden assisteerde ik als Piet bij een spel. Ineens stond ik tegenover mijn zoon, heel dichtbij. We schrokken allebei.
’s Middags kwam ik thuis van ‘mijn werk’ en vroeg hoe de intocht was gegaan. Heron vertelde me dat hij een piet had gezien die precies op mij leek. Dat jaar was er op een Sintfeest waar we met het hele gezin waren, gelukkig een meisjespiet die erg op mij leek.
Het jaar daarna zou de Sint weer naar ons dorp varen.

‘Misschien zie je weer die Zwarte Piet die op mij lijkt,’ zei ik opgewekt.
‘Jij moet zeker werken die dag,’ antwoordde hij, met een brutaal gezicht.
Het was nog niet het einde van zijn geloof, want toen ik vertelde dat ik hulppiet mocht zijn, om de echte pieten een dagje rust te gunnen, nam hij dat zonder twijfel aan. Ineens was ik een hele stoere moeder, die op een geheime missie ging voor Sinterklaas.

Toch begon hij een paar maanden daarna, zomaar uit het niets, in de auto, over Sinterklaas. ‘Sommige kinderen zeggen dat hij niet bestaat,’ zei hij op sombere toon.
‘Wat denk jij zelf?’ vroeg ik.
‘Ik weet het niet.’
‘Wil je het weten?’ vroeg ik. ‘Zelfs als je van de waarheid misschien niet blij wordt?’
Hij dacht even na en knikte toen.
Toen ik hem vertelde over de lieve bisschop uit Myra die zulke goede dingen deed voor mensen dat hij elk jaar met een groot feest wordt geëerd, was hij even stil.
‘Ben je nu verdrietig?’ vroeg ik voorzichtig.
‘Een beetje,’ zei hij. Net als zijn moeder.

Vorig jaar was zijn eerste Sinterklaasfeest als ‘grote jongen’. Toch ging hij helemaal op in het Sinterklaasjournaal en was hij ervan overtuigd Zwarte Piet te zien wegrennen, toen er, na een harde bons op het raam, ineens cadeaus voor de deur stonden.
Ook nu kijkt hij ademloos naar de verwikkelingen in het Grote Pietenhuis. En toen er op de radio een nieuwsbericht was over de protesten tegen Zwarte Piet, rende hij naar de radio om het geluid af te zetten. Voor zijn zusje.

‘Geloof jij eigenlijk in Sinterklaas?’ wilde ik weten, toen ik hem naar bed bracht.
‘Ik weet het niet,’ zei hij met een diepe zucht. Net als zijn moeder.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en het geloof in Sinterklaas
Sluiten