Hoogbegaafd en in de rouw

redactie 22 jun 2018 Blogs

Herons opa, de vader van Robert, is overleden. Hij had de respectabele leeftijd van 91 jaar bereikt en zijn kaarsje begon steeds vaker te flakkeren. Het is dus geen onrechtvaardige dood, maar de familie is wel verdrietig.

Het is de dag van de begrafenis. De familie heeft zich verzameld in de kerk waar straks de uitvaartdienst zal plaatsvinden. Met zijn zusje Ilse, zijn nichtje en zijn achterneefje rent Heron van de kerkzaal naar het keukentje en van de familiekamer naar het zaaltje waar opa ligt opgebaard.

Ik heb op internet gezocht of hoogbegaafden anders reageren op het overlijden van dierbaren, om niet voor verrassingen te komen staan. Een sterfgeval is voor iedereen een dramatische en  ingrijpende ervaring, maar de hoog gevoelige hoogbegaafde kan nog veel meer emoties ondervinden. En Heron heeft ook nog eens een goedwerkende fantasie, dus ik wilde hem niet confronteren met iets waar hij nog niet klaar voor is.
Uiteindelijk hebben we besloten Heron zelf te laten kiezen of hij mee wilde naar de begrafenis. Na enige twijfel besloot hij dat hij dat wilde. Eigenlijk lijkt zijn verdriet niet te verschillen van dat van andere kinderen die een familielid hebben verloren. Het gaat af en aan. Dan huilt hij even, dan rent hij weer lachend rond.

Een neef komt vertellen dat Heron het over de geest van opa heeft. Heron vraagt zich hardop af of die nu rondzweeft rond de kist. Ik zoek hem om ‘m te vertellen dat dat niet zo’n goed idee is, met de andere kinderen erbij. Hij begrijpt het.

De familie verzamelt zich rond de kist voor het allerlaatste afscheid voor de dienst begint. Oma raakt nog een keer opa’s hand aan en merkt snikkend op dat die zo koud aanvoelt. Dan pakt de begrafenisondernemer het deksel van de kist. Dit vind ik het zwaarste moment, het definitieve afscheid.

Ik heb Ilse op mijn arm, Heron staat tegen zijn vader aangeleund. Ik merk dat de kinderen het moeilijk vinden om ons allemaal te zien huilen. Maar ik wil ook niet dat ze helemaal niets meekrijgen van het verdriet dat er nu eenmaal bij hoort.

De christelijke dienst is moeilijk te begrijpen en duurt lang. De kinderen houden het goed vol. Als Ilse echt onrustig wordt en drie keer wegloopt – om water te drinken, haar handen te wassen en te plassen – krijgt ze de derde keer snoepjes van de kosteres. Om uit te delen aan de kinderen. Goed getimed. Ik ben trots op die vier kinderen.

Achter de kist aan lopen we naar de begraafplaats. De kleinkinderen hebben allemaal een witte roos gekregen om op het graf te leggen. Rond het graf verzamelen we ons om nog een keer naar de dominee te luisteren. Heron heeft ontdekt dat het kleine buisje water onder aan de steel van zijn roos een grappig geluid maakt als hij het op en neer haalt. Het klinkt als een scheet. Dat moet natuurlijk een paar keer herhaald worden. Als ik hem indringend aankijk, kijkt hij uitdagend terug. Maar hij stopt wel.
Als we voor de laatste keer langs de kist lopen, zie ik een traan over zijn wang biggelen. Hij is gewoon een kind dat zijn opa heeft verloren.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en in de rouw
Sluiten