Hoogbegaafd en in een boek

redactie 22 jun 2018 Blogs

Vorige week is het boek Mijn hoogbegaafde kind en ik van Suzanne Buis uitgekomen. Ik ben een van de geïnterviewde ouders in het boek en mocht bij de presentatie zijn. Best lekker om met de andere bezoekers over hoogbegaafdheid te praten zonder me een uitslover of aansteller te voelen. Bijna allemaal hebben ze een hoogbegaafd kind.

De schrijfster van het boek, Suzanne Buis, is zelf hoogbegaafd en haar dochter ook. Ze weet dus hoe het is. En ze weet dat hoogbegaafde mensen veel te maken krijgen met oordelen en vooroordelen, van vreemden en bekenden.

Hoogbegaafdheid lijkt nog een beetje een taboe, vertelde Suzanne tijdens haar toespraak. ‘Niemand heeft het graag over zijn of haar twijfels bij het opvoeden, of onzekerheid als ouder. Er speelt ook veel mee als het gaat om een kind met hoogbegaafdheid: je wilt als ouder respectvol omgaan met anderen, ook al zeggen ze nare dingen over hoogbegaafdheid. Of je wordt er moe van dat je steeds weer moet uitleggen dat hoogbegaafdheid níet handig is en dat het níet zo is dat alles je dan makkelijk af gaat.’

Ook wil je als ouder, volgens Suzanne, opkomen voor je kind, maar het niet in een uitzonderingspositie plaatsen. Je wilt de school niet tegen je in het harnas jagen en je kind ook niet uit zijn vertrouwde klas halen.

‘Je wilt je kind helpen,’ zegt Suzanne. ‘Helpen bij het omgaan met zijn of haar angst en verdriet, frustratie en woede, onderpresteren of apathisch zijn. Je wilt je kind met een gerust hart naar school laten gaan. Je gunt het een goede schooltijd en een onbezorgde jeugd en je wilt het gezellig hebben in huis. Maar soms zie je gewoon niet meer hoe het nog goed kan komen.’

Ik was niet de enige toeschouwer die tijdens Suzannes toespraak een traantje moest wegpinken. Sommige verhalen van andere ouders zijn echt schrijnend. Dan zijn wij er met Heron nog goed vanaf gekomen. Het interview dat ik met Suzanne had, vond al ruim een jaar geleden plaats. Het was best een beetje pijnlijk om terug te lezen – al klopte elk woord. Het is terug te lezen in het boek en in de eerste blogs op deze site.

Maar ons verhaal is nog een van de minst erge. Ik heb nooit overwogen mijn zoon af te staan omdat ik geen mogelijkheid meer zag om het voor hem en ons beter te maken. Mijn kind heeft nooit een doodswens gehad. Ik ben minder gaan werken om Heron naar de Leonardoschool te laten gaan, maar dat is maar een kleine opoffering, vergeleken met de moeder die noodgedwongen alles opzij zette om haar hoogbegaafde zonen thuisonderwijs te geven.

Toch zijn de verhalen in het boek geen klaagverhalen. Volgens Suzanne blijkt uit alles dat de strijd van de geïnterviewde ouders vooral een strijd was en is om het goed te doen. ‘Ik wilde met het boek ook meegeven dat alle geportretteerde ouders stuk voor stuk inzien wat een gevoelig, grappig, lief en bijzonder kind ze hebben.’

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en in een boek
Sluiten