Hoogbegaafd en jarig

redactie 22 jun 2018 Blogs

Heron is jarig!
Het wordt zijn eerste verjaardag als hoogbegaafde.

Heron was een reus toen hij op 04-04-04 geboren werd, bijna vijf kilo. Ik heb aan het begin van de zwangerschap een extra echo gehad om te zien of er geen tweeling in mijn buik groeide. Halverwege de zwangerschap kreeg ik een bloedonderzoek om te zien of er geen sprake was van zwangerschapsdiabetes en aan het einde van de zwangerschap werd er nog een extra groei-echo gedaan, waar zelfs de echografiste van onder de indruk leek te zijn.

Heron’s vader is vrij lang, dus zo gek was het niet dat ik een grote zoon zou krijgen. Maar door de heftigheid waarmee mijn lichaam op de zwangerschap reageerde en door alle extra medische onderzoeken, de reacties van bekenden maar ook van passanten op straat als ze mijn omvangrijke buik zagen en de hormonale labiliteit, kreeg ik slapeloze nachten over dat vreemde gigantische wezen in mijn buik.

Natuurlijk maakte ik me zorgen over zijn lichamelijke staat. Was hij een gewone jongen of een bizar gedrocht? Zou hij opgroeien als een gewoon, groot kind of als een kermisattractie? Mijn meest realistische angst was dat hij een soort ‘Pino’ zou worden. Net als de grote vogel uit Sesamstraat de grootste van een groep kinderen, maar door zijn ware leeftijd ook de traagste.

Het ging een beetje mis tijdens het persen. Ik denk nog steeds dat hij gewoon te groot was. Met spoed met de ambulance, knippen, vacuümpomp, paniek. Toen dat blauw aangelopen wezen met dat punthoofd en dat scheefgetrokken gezichtje me scheel aankeek, was mijn eerste bibberige vraag: ‘Hij is toch wel goed?’ Ik kreeg niet meteen antwoord. Hij werd weggehaald en onderzocht door een heel team van medische mensen.

Iets later, langzaam etend van een beschuitje met blauwe muisjes, durfde ik wat langer te kijken naar die vreemdeling in zijn glazen bakje. Hij was gewassen, aangekleed en voorzien van een maanden eerder door mij zelf uitgezocht mutsje. Zo slapend op zijn zij leek hij eigenlijk best een normale baby.

Heron groeide normaal op. Iets groter dan gemiddeld, maar pienter genoeg om dat te compenseren. Niets ‘Pino-effect’. Hij is nog steeds met gemak de grootste van de klas. Zijn volgende paar schoenen heeft mijn maat. Hij moet zelfs een beetje op de lijn letten. Maar tegenwoordig ben ik er trots op. Ik heb die stevige, gezonde knul op de wereld gezet. Nog een paar jaar en ik moet op mijn tenen staan om mijn zoon een zoen te geven. Ik verheug me er nu al op.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en jarig
Sluiten