Hoogbegaafd en lief (1)

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Weet je nog hoe verliefd je op Heron was, toen hij nog een baby was,’ vraagt mijn vriendin. Ik heb net mijn klaagzang over Herons gedrag op school en thuis afgerond.

Natuurlijk weet ik nog hoe verliefd ik op hem was. Hij was een schattige baby met zijn ronde bolletje, zachte haartjes en een lijfje als dat van het Michelinmannetje. Ik kon ervan genieten om alleen met hem op de bank te zitten. Geen radio, geen tv, geen tijdschriften. Alleen maar mijn zoontje en ik. Ik ben nooit meer zo zen geweest als toen. Hij lag op mijn opgetrokken benen en keek me met zijn grote bruine ogen aan. Soms wierp hij me mooie glimlachjes toe. Ik zong liedjes voor hem, vermaakte hem met speeltjes of probeerde de perfecte foto van hem te maken.

Hij werd een eigenwijze, koppige peuter, die me tot wanhoop kon drijven. Toch was ik stiekem trots op zijn sterke karakter. Hij zou zich niet snel door anderen laten beïnvloeden. Als we geen conflict hadden, hadden we het samen erg gezellig. We konden heerlijk knuffelen en hadden goede gesprekken. Hij stelde mooie waarom-vragen, die mij ook aan het filosoferen zetten.

Toen hij een stevige kleuter was, met ineens heel lange armen en benen, kwam er een babyzusje, Ilse. Zij en ik hadden grote behoefte aan rust en regelmaat. En dat is nu juist het enige wat een energieke, baldadige jongen van 5, met honderd liedjes in zijn hoofd, niet te bieden heeft.

Ook op het gebied van hygiëne ontstond wrijving. Ik was bang dat die bacillenpoelen op zijn handen de baby ziek zouden maken. Terwijl hij nu juist een hekel had aan handen wassen. En als ik Ilse knuffelde en koesterde, sprong hij met dat enorme lijf op mijn schoot om ook een knuffel te vragen.

Niet dat hij liefde en aandacht tekort kwam, maar voor hem leek het nooit genoeg. En voor een vermoeide moeder is zo veel zoon soms juist te veel. Daarbij kwam zijn gedrag. Hij luisterde niet goed, was druk en lawaaiig en begon grote monden te geven. We hadden de eerste gesprekken met de ib’er en de schoolarts over zijn gedrag. Al werd besloten voorlopig niets te doen.

En nu is Heron nog maar anderhalve kop kleiner dan ik. Nog even en we passen dezelfde schoenen. Hij is een heel lieve jongen, die het graag goed wil doen, al lukt dat niet altijd even goed. En hij is hoogbegaafd.

Mijn vriendin vraagt me Heron weer te zien als mijn lieve zoon, in plaats van als een ‘geval’. Ik moet hem weer zien zoals ik vroeger deed. Kan ik dat nog?

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en lief (1)
Sluiten