Hoogbegaafd en lief (2)

redactie 21 jun 2018 Blogs

Mijn vriendin heeft me verteld dat ik Heron de laatste tijd erg zie als een ‘geval’ en niet meer als de zoon op wie ik ooit zo dol was. Ik weet dat ze gelijk heeft en probeer hem weer te zien als het lieve baby’tje van toen, maar dan groot gegroeid.

Heron is leuk en lief. Hij heeft een goed hart. Hij is zorgzaam voor zijn zusje. Helpt me soms met dingen, een enkele keer zelfs helemaal uit zichzelf. Ook is hij lief voor dieren. Al sinds hij een peuter was, pakt hij slakken en regenwormen die op de stoep liggen op, om ze in de bosjes te leggen zodat ze niet vertrapt worden. Dode dieren maken hem verdrietig.

Heron is erg gevoelig. Mooie muziek kan hem ontroeren. Een paar keer heeft hij me zelfs huilend gevraagd of er geen andere muziek opgezet kon worden dan het klassieke stuk dat te horen was, omdat het lied hem zo verdrietig maakte.

Ook kan hij zich zorgen maken om grote zaken waar volwassenen ook geen antwoord op weten. Dan heeft hij iets opgevangen op het nieuws en stelt hij met een trillende stem vragen, die alleen beantwoord dienen te worden met geruststellende opmerkingen. En als de antwoorden nog niet troostend genoeg zijn, bedenkt hij zelf oplossingen. Ooit hoorde hij over een overstroming die levens had gekost. Mijn antwoord dat Nederland de beste Deltawerken ter wereld heeft, stelde hem deels gerust. Toch liet hij me ‘s avonds zijn ontwerp voor een onderwaterstad zien.

Heron kan zijn gevoeligheid goed verbergen achter een stoer masker. Hij is de clown van de klas en vaak ook de rebel. Bijna niemand durft zo brutaal tegen de juf te doen als hij. Toch huilt hij soms, als alleen papa of mama kijken, omdat hij zo graag wil dat de juf ziet dat hij een goede jongen is, die zijn best doet om braaf te zijn, al lukt dat niet altijd.

Laatst ging ik Heron ophalen bij een vriendje. Toen ik de wijk inreed, zag ik ze, op een crossfiets. Heron trapte en zijn vriend stond achterop. Ze hadden allebei warrige krullen, hun jassen hingen open en hun broeken waren vies en op de knieën kapot. Hun schoenen waren vertrapt. Ze lachten en joelden. Ik vond het een mooi gezicht.

En ik voelde weer de kriebel in mijn buik die ik altijd voelde als mijn baby’tje me een glimlachje gunde. Ik ben nog steeds dol op mijn zoon. En ik beloof dat ik hem vanaf nu weer vaker zal zien als mijn zoon en minder als een ‘gevalletje hoogbegaafd’.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en lief (2)
Sluiten