Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

De eerste schooldag. Met een bleek snoetje loopt mijn zoon naast me over het schoolplein. Ik ben net zo gespannen als hij. Wanneer je naar een nieuwe school gaat, weet je wat je achterlaat maar niet wat je krijgt. Wat als het hier helemaal niet leuk is? Wat als de kinderen niet aardig zijn?

We zijn vroeg. Toch zijn er al wat leerlingen in de klas. Omdat deze school de enige in de regio is met onderwijs voor hoogbegaafden, komen de kinderen uit allerlei plaatsen. Sommigen zelfs met taxibusjes. Daarom zijn de klassen al ruim voor schooltijd open. De kinderen vermaken zichzelf.

Heron heeft zijn handen in zijn broekzakken en gluurt stiekem om zich heen. Hij is het type dat eerst de kat uit de boom kijkt. Ik besluit hem een duwtje in de rug te geven. ‘Hoi, dit is Heron en ik ben zijn moeder,’ zeg ik tegen een jongen. ‘Heron is nieuw hier. Wat ben je aan het doen?’

De jongen antwoordt dat hij een tijdschrift leest. Hij maakt er aantekeningen bij. Nee, niet voor de juf. Gewoon, omdat hij het interessant vindt. Dan, alsof ik een knop heb ingedrukt, begint hij te praten. Over een computerspel dat hij graag speelt. Een kwartier lang vertelt hij zo gedetailleerd over het spel, dat ik het gevoel heb dat ik het zelf al tientallen keren gespeeld heb.

Heron, gameliefhebber, luistert vol aandacht. Hij kan soms ook zo babbelen als hij ergens vol van is, zoals computerspelletjes, Lego of tv-programma’s. Een leuk contrast met de eenlettergrepige antwoorden die ik meestal van hem krijg, als ik hem een vraag stel. Misschien hoort tomeloos doorkletsen over interesses bij hoogbegaafdheid.

Inmiddels zijn bijna alle leerlingen aanwezig. Ik denk dat Heron het verder wel zonder mijn hulp af kan. Ik omhels hem en loop de klas uit. Hij rent me achterna en pakt me stevig beet.
‘Het wordt vast leuk en anders mag je terug naar je oude school,’ stel ik hem gerust. Met nog een zoen nemen we echt afscheid.

Buiten gluur ik bezorgd door het raam van zijn klas. Hij is aan het stoeien met de pratende jongen en nog twee andere knullen. Pas als een ander kind hem op mijn aanwezigheid wijst, ziet hij mij. Hij zwaait, lachend. Opgelucht wandel ik naar de auto.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten