Hoogbegaafd en overgewicht

redactie 22 jun 2018 Blogs

Heron en ik zijn in het aquapark, een afgeschermd stuk zee met daarin opblaasbare attracties om te beklimmen en vanaf te springen of te glijden.

We hebben over onze zwemkleding een blauwgeel shirtje aan, als bescherming tegen de zon. In een spiegelende ruit zie ik ons staan, met onze strakke shirtjes en blote benen. We hebben allebei te veel reservekilo’s. Gelukkig vallen we niet uit de toon. Juist op het strand is in de zomer goed te zien dat bijna de helft van de Nederlanders overgewicht heeft. Heron en ik horen in ieder geval nog tot de actievelingen.

Als ons tijdsblok begint, verken ik voorzichtig het parcours. Je kunt lopen over drijvende opblaasmatten, die glad zijn en wiebelen. Er zijn opblaasbare objecten, die ook glad zijn en nog meer wiebelen. Het water ziet er – op een paar honderd meter van de kust – koud en donker uit. Eigenlijk durf ik niet meer. Ergens in de loop der tijd ben ik van een lenige en gespierde spring-in-'t-veld veranderd in een stijve, ouwe muts.

Heron heeft nergens last van. Hij banjert rond over de mat, van object tot object. 'Kom je ook?' roept hij. Ik kan inderdaad niet een uur lang op het startpunt blijven staan en ik probeer een vrij simpel uitziende attractie. Een trapezeschommel op iets meer dan een meter boven het water. Als je je benen genoeg intrekt, raak je het water niet en kom je droog naar de overkant. Dat moet wel lukken.

Het lukt niet. Geen buikspieren. Mijn benen sleuren door het water en remmen me af. Ook voel ik een erge pijnscheut in mijn schouder. Een oude blessure die opspeelt. Ik kan niets anders doen dan loslaten. Het water is niet zo koud als ik had verwacht, maar ontneemt me wel even de adem. Ook door de schrik en de pijn schiet mijn hartslag omhoog.

Twee jonge, gespierde vaders helpen me omhoog. Dik, hijgend en mompelend over rsi voel ik me een gestrande walvis. Heron haalt de overkant ook niet, maar hij klimt in ieder geval zonder moeite omhoog. Bij de volgende attractie gaat het weer mis. Ik glij uit, grijp me vast met mijn pijnlijke arm, laat van schrik los en kegel in mijn glijpartij een jongetje mee het water in. Ik besluit de resterende tijd te kijken.

Heron kan nog wel bewegen, gelukkig. Sinds een paar jaar is hij veel minder beweeglijk en sportief dan de meeste van zijn vriendjes. Het beeld van hoogbegaafden is vaak dat ze rusteloos zijn en hyperactief. Heron heeft inderdaad hoogbegaafde vriendjes die geen seconde stil kunnen zitten. Heron was ook rusteloos, tot hij ongelukkig werd op zijn oude school, een jaar of drie geleden. Toen we hem lieten testen, was dat ook op adhd.

Tegenwoordig moet hij juist gedwongen worden om in beweging te komen. Zijn favoriete houding, op de grond voor de bank achter de laptop, kan hij uren volhouden. Ook is hij vrij onhandig, bijna lomp. In de achterliggende periode is iets misgegaan. En ik wil dat weer terugdraaien. Na de zomer gaan we samen naar een diëtiste. En ik ga meer bewegen. Want Heron heeft het niet van een vreemde.

Heron klimt, spring en zwemt het uur met gemak vol.
Ik kijk toe.
Volgend jaar klim ik mee.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en overgewicht
Sluiten