Hoogbegaafd en overspannen

redactie 22 jun 2018 Blogs

Hartkloppingen, maagzuur, wakker liggen. Het ging even niet zo lekker met me. Het lijkt zo simpel: freelancen en elke dag om 12.00 of 15.00 uur je kind ophalen omdat die in een andere plaats op school zit en naschoolse opvang niet mogelijk is. Maar ik trok het gewoon niet meer.

In het voorjaar besloot ik te stoppen met wat ik het liefste doe: filmen. Voor de twee jaar dat Heron nog op de Leonardoschool voor hoogbegaafden zit, wilde ik gaan schrijven voor het lokale krantje. Het voordeel: een regelmatig (bescheiden) inkomen en geen reistijd, en dus geen stress meer om op tijd op het schoolplein te staan. Het nadeel: ik miste het filmen. Heel erg. En het voordeel bleek toch niet te werken. Want ook als freelance journalist voor het lokale krantje vielen mijn werktijden niet precies tijdens schooltijden. Heel vaak moest ik net ergens voor een verslag zijn op het moment dat ik de kinderen thuis had, zoals op woensdagmiddag. Als filmer lukte het me bijna altijd om op woensdag en in het weekend vrij te zijn. Als verslaggever van het plaatselijke sufferdje moest ik op veel wisselendere tijden opdraven.

Het grote dieptepunt kwam op een woensdagmiddag: een muziekworkshop in de bibliotheek, tussen Ilse’s gymles en Heron’s paardrijles in. Met als complicerende factor een hoogbegaafd vriendje van Heron dat bij zijn bezoek een buurtvriendje op zijn oog sloeg tijdens een driftbui. Dingen liepen nogal uit, waardoor ik nog een kwartiertje had om – met Ilse aan mijn arm hangend en Heron nerveus op de klok kijkend – een foto en een verslag van de workshop te maken, voor we op de manege moesten zijn.

Het is me nog gelukt ook. Maar gelukkig werd ik er niet van. En gezond ook niet. Ik miste het filmen en vond mijn leven een vermoeiende aaneenschakeling van stressvolle hindernissen. Ik werd een chagrijnige vrouw en een zeurende moeder. Dus besloot ik net voor de vakantie de stekker eruit te trekken en gewoon weer te gaan filmen.

Net op tijd. Of nee. Net te laat. Want van de vakantie genoot ik door de stress niet zoals ik van andere vakanties genoot en zelf was ik ook niet zo te genieten.

De eerste filmopdrachten zijn weer geweest. Gelukkig. De eerste stressfactoren ook. En ik merk dat ik nog wat minder sterk ben dan ik zou willen zijn. Maar ik heb me voorgenomen door te zetten.

Mijn zoon zit op een school waar hij zich mag ontplooien om te worden wie hij wil zijn. Dat gun ik hem. En dat gun ik mezelf ook. Mijn ouders helpen mee, zoals ze al deden, door hem op woensdag uit school te halen en door op donderdag op beide kinderen te passen, zodat ik een lange werkdag heb. Ook heb ik nu om de week op maandag een oppas, die Heron uit school haalt.

Kortom, het gaat beter en zal nog beter gaan. Maar laat niemand zeggen dat je niet moet zeuren als je een hoogbegaafd kind hebt, omdat een kind op het 'echte' speciaal onderwijs erger is. Want die krijgt een stomp op zijn neus.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en overspannen
Sluiten