Hoogbegaafd en plagerig

redactie 22 jun 2018 Blogs

We zijn op vakantie. De hele dag door vindt Heron het nodig mij lichamelijk te plagen. Aan mijn kleren trekken, porren, duwen, tegen me aan hangen en slaan. Zit ik mijn schoenen aan te trekken, krijg ik ineens een klap op mijn hoofd. Ik roep: ‘Au! Waar slaat dat nou weer op!’ Waarop hij koeltjes antwoordt: ‘Op je kop.’

Heron was in mijn buik al groot en is altijd de grootste van de klas geweest. Toch liepen leeftijd en lichaam altijd synchroon. Hij was nooit flinker dan zijn geest aankon. Tot een paar maanden geleden de vroege puberteit zich aandiende. Heron is nu logger en lomper. Hij laat voorwerpen vallen, loopt dingen omver en is lichamelijk sterker dan zijn moeder. Dat, in combinatie met hier en daar een boze bui, levert pijnlijke momenten op.

Vanwege de vakantie wil ik niet te streng optreden, dus probeer ik veel van het negatieve aandachttrekken te negeren. Tot ik het 's avonds, net na het eten, zo spuugzat ben, dat ik ineens als een vulkaan in woede uitbarst. Het redelijk is er even vanaf, zeg maar. Na een kwartier uitzieden ben ik genoeg gekalmeerd om me te realiseren dat ik dit op een iets pedagogischere manier moet aanpakken. Dus zeg ik dat Heron zijn schoenen moet aantrekken  omdat ik met hem wil gaan wandelen. Hij weigert. Heron is nooit een kind geweest dat met een goed gesprek tot rede te brengen was.

Gelukkig was ik altijd sterker dan hij. Wanneer hij als peuter niet deed wat ik zei, droeg ik hem gewoon onder mijn arm mee. Toen hij een jongetje was, trok ik hem aan zijn bovenarm mee. Nu is hij net nog minder sterk dan ik, maar omdat hij minder rekening houdt met pijn, delf ik toch vaak het onderspit. Met andere woorden: lichamelijk kan ik hem niet meer aan. Dus roep ik Robert te hulp. Die sleept Heron naar zijn schoenen.

Met zijn tweeën wandelend door de schemering, met uitzicht op de rivier en het dorpje in het dal, leg ik Heron mijn probleem voor: Ik wil niet op zelfverdediging om me tegen mijn eigen zoon te beschermen. Ik wil dat mijn kind er rekening mee houdt dat zijn moeder ook een mens is, dat pijn en verdriet kan voelen. Ik leg ook uit dat de vakantie niet alleen voor hem en zijn zusje is, maar ook voor zijn ouders. Dat we een gezellige tijd willen hebben zonder stress en dat dit makkelijker gaat als iedereen een beetje rekening met elkaar houdt.

Uiteindelijk dring ik tot hem door. Ik vraag ook hem naar zijn grieven. Het duurt even, maar dan zegt Heron dat ik zoveel zeur. We spreken af dat hij mij erop mag wijzen als ik te veel zeur en dat ik hem erop mag wijzen als hij geen rekening met anderen houdt. We schudden er handen op en knuffelen even. Dan zien we twee vleermuisjes fladderen. Het leven is weer mooi.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en plagerig
Sluiten