Hoogbegaafd en snowboarder

redactie 21 jun 2018 Blogs

We zijn in een overdekte speeltuin. Zo een die door kinderen ‘speelparadijs’ wordt genoemd. Er is een glijbaan waar je op een kunststofmatje vanaf glijdt. Hij is wit, een meter of vier hoog en niet heel stijl. Daarom glijden sommige stoere jongens op hun matje staand van de baan. Als snowboarders. Dat wil Heron ook.

Pas op de basisschool kwam ik erachter dat Heron niet heel sportief is. Toen hij een peuter was, ging ik elke dag, ook in de winter, minimaal twintig minuten met hem naar buiten. Ook waren we vaak in de speeltuin te vinden. Heron klom zonder angst de hoogste glijbaan op. Ik klom dan achter hem aan, mijn bezorgdheid verbergend. Een keer per week gingen we naar ouder- en kindgym. Heron was daar niet de meest lenige van de peuters, maar ook niet de stijfste. Hij rende goed mee en durfde bijna alles wat de anderen ook durfden.

Rond zijn vijfde begrepen we dat Herons naar binnen hangende voeten niet vanzelf over zouden gaan. Hij kreeg steunzolen en we bezochten eenmalig een manueel therapeut. Als baby was Heron behandeld voor een scheve nekwervel en we vroegen ons af of dat misschien niet helemaal goed was gekomen. Maar hij bleek geen lichamelijke belemmeringen te hebben.

Herons gewicht begon misschien een ietsepietsie te hoog te worden. De schoolarts zei dat hij wat betreft gewicht boven in de curve zat. Nou was zijn lengte ook bovengemiddeld, dus hoefden we ons nog geen zorgen te maken. Alleen een beetje opletten op zijn eetgedrag en zorgen dat hij meer zou bewegen. Maar dat was wat gecompliceerder dan vroeger aan het worden.

Heron was niet meer gelukkig op school en thuis. Hij kreeg door dat mensen – ook zijn eigen ouders – hem vaak lastig vonden en hij zat niet meer lekker in zijn vel. Voor de tv hangen of DS’en werd zijn meest geliefde tijdverdrijf. Een vlucht in de virtuele wereld. Buitenspelen deed hij alleen als we hem dwongen of omkochten.

Hij was 7. De eerste onderzoeken naar zijn gedrag kwamen, inclusief een observatie op school. De onderzoeker constateerde dat Heron een stijve en rukkerige motoriek had. Ik schrok. Had ik dat zelf nog nooit gezien? Wel vond ik dat Heron onhandig overkwam. Lomp soms. Hij struikelde over zijn eigen voeten, maaide voorwerpen omver in het voorbijgaan en deed vriendjes vaak per ongeluk pijn. Alsof hij zijn eigen kracht niet kende. Alsof zijn lijf te groot was om te bevatten.
Ik liet Heron naar meerdere sportclubs gaan. Hij had nooit zin om naar judo of tennis te gaan, maar hij kwam er altijd enthousiast en energiek van terug. Gewoon een beetje moeite om op gang te komen.

Herons eerste poging om staand de glijbaan af te glijden mislukt. Zijn tweede en derde ook, maar de vierde keer blijft hij tot bijna beneden staan. De vijfde keer glijdt hij als een volleerd snowboarder omlaag. Ik denk dat ik me geen zorgen hoef te maken.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en snowboarder
Sluiten