Hoogbegaafd en te paard

redactie 21 jun 2018 Blogs

Heron borstelt de pony Boogie, voordat die voor de les wordt opgezadeld. Het paard eet ondertussen onverstoorbaar van zijn hooi. Heron aait af en toe stil met zijn vrije hand over de flanken van het dier.

In de stal lopen verder alleen meisjes. Ze vertroetelen de paarden graag. Paardenmeisjes. Boogie is een van de favorieten in de stal. Een meisje van Herons leeftijd vraagt of hij hulp nodig heeft. Heron vindt het best.
‘Boogie is zo lief en zacht, net een troetelbeertje,’ zegt ze, het dier over zijn neus aaiend. Heron doet of hij het niet gehoord heeft en gaat verder met borstelen.

Het zadel is niet makkelijk aan te snoeren. Boogie zet zijn buik uit, waardoor het eerste gaatje niet eens in de buurt van de gesp komt.
‘Doe je buik eens naar binnen, dikkertje,’ zegt het meisje vriendelijk. Heron grinnikt even. Samen proberen ze het nog eens, maar ze krijgen de gesp niet vast.

Ik schiet te hulp. Ook mij kost het veel kracht. Er loopt een moeder met meer stalervaring langs. ‘Als hij straks een stukje gelopen heeft, kan je de singel makkelijker aantrekken,’ zegt ze. ‘Nu doet hij zijn best om zijn buik zo dik mogelijk te maken.’

Ze heeft gelijk. Boogie zet zich steeds schrap zodra ik aanstalten maak om de singel aan te trekken. Doet me een beetje aan Heron denken, die als baby en peuter ook zo erg kon tegenwerken bij het aankleden.

Bij baby Heron was een luier verschonen geen rustig onderonsje. Het was een worsteling. Als ik met hem ergens naartoe moest, begon ik al ruim van tevoren zijn jas en schoentjes aan te doen. Toch waren we vaak te laat omdat het aankleden veel tijd kostte.

Heron trok ook steeds zijn sokjes en schoentjes uit. Ooit had ik babyschoentjes gekocht, die gegarandeerd niet door de baby uitgetrokken konden worden. Ze waren duur. Bij de eerste keer dragen verloor hij er al eentje.

Pas toen Heron oud genoeg was om zichzelf aan te kleden, ging het makkelijker. Niet sneller, want hij liet zich door van alles afleiden, maar in ieder geval was het aankleden geen machtsstrijd meer. Autonomie, de ruimte om zelf dingen te doen op zijn eigen manier, hielp. Misschien geldt dat ook voor Boogie. Kunnen paarden hoogbegaafd zijn?

Als het tijd is voor het hoofdstel, werkt Boogie weer tegen. Hij wil het bit niet in zijn mond, want dan kan hij niet meer eten. Hij schudt zijn hoofd en beweegt het op en neer om het hoofdstel te ontwijken. Heron staat te lachen, terwijl het meisje het paard probeert om te praten. ‘Kom op Boogie, de les begint bijna.’

Met wat hulp lukt het ons uiteindelijk. In stoet met de andere lespaarden en kinderen lopen we naar de buitenbak. Na het wandelingetje gaat het aansingelen inderdaad goed. Boogie heeft nu zin in de les. Net als Heron. Ik denk er nog maar niet aan dat we zijn hoeven zo moeten uitkrabben. Daar is Boogie niet zo dol op.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en te paard
Sluiten