Hoogbegaafd en verstrooid

redactie 22 jun 2018 Blogs

Heron neemt soms vriendjes mee van de Leonardoschool. Ze hebben allemaal de diagnose hoogbegaafd gekregen. En vaak merk je dat.

Onderweg zet ik de autoradio uit, want er is genoeg geluid in de auto. De jongens moeten ontladen, na het uren stilzitten in de schoolbanken. En man, wat kunnen sommige hoogbegaafden kletsen. Aan een stuk door. Over het heelal, de rangen in het leger, scheten, de dood en wat daarna komt en de chocoladefabriek van Willy Wonka. Zelden over school.

Herons vriendjes zijn stuk voor stuk even dol op computerspelletjes als hij. En sommigen zijn er zelfs nog beter in dan hij. Die komen hier, eten een tosti, spelen voor de vorm even buiten of op Herons kamer en ritsen dan hun laptoptassen open. Hun Macbook wordt gestart en ze vragen naar het wachtwoord om in te loggen op ons netwerk. Tegenwoordig weet ik wat ze bedoelen en welke code ik waar moet invoeren.

Terwijl het vriendje en Heron verdiept zijn in dezelfde multiplayer versie van Minecraft, Roblox of Galaxy Life, overleggen en grappen ze in een gamerstaal die voor een buitenstaander als ik moeilijk te begrijpen is. Heron en zijn vrienden zijn goed in de spellen die ze spelen. Het zou me niets verbazen als er in de kennissenkring van mijn zoon later game designers zitten.

Hun hand beweegt de muis continu heen en weer. En hun benen bewegen ook steeds. Ze lijken niet stil te kunnen zitten. Ook tijdens het eten wordt er continu op de stoel gedraaid of van tafel weggelopen. Ik vraag opnieuw en opnieuw of ze nog even willen gaan zitten. Maar niet streng. Ik denk niet dat ze er iets aan kunnen doen. Sommigen van Herons vriendjes hebben zoveel onrust van binnen. Vergeleken bij hen is Heron de rust zelve. Al zit hij ook geen seconde stil.

Er zijn ook vriendjes, soms dezelfde als de drukke, die zo verstrooid zijn, dat je je afvraagt of het geen toneelspelletje is. Dat is het niet. Sommige hoogbegaafde kinderen zijn zo intelligent dat ze juist hopeloos zijn in de gewone dagelijkse dingen. Alsof er in hun koppies geen ruimte is voor triviale zaken als het meenemen van een tas naar school, het onthouden waar je je schoenen hebt uitgedaan of het licht uitdoen op de wc. Ze kunnen het niet helpen.

De verstrooide professor bestaat echt. Een ervaringsdeskundige moeder gaf me ooit een heel mooie term voor deze hopeloosheid. Het ontbreken van een ander soort intelligentie. Die ben ik helaas vergeten. Het zou mooi zijn als een van de lezers van dit blog de term weet. Graag je reactie hieronder.

Van de bezoeken van Herons vriendjes heb ik zeker geleerd dat hij veel van mijn ergernissen niet kan helpen. Echt niet. Net als bij zijn vriendjes is het een bijwerking van hoogbegaafdheid. En Heron blijkt er nog goed vanaf te komen. Het kan veel erger. Maar het zijn schatten van jongens. Dat wel.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en verstrooid
Sluiten