Hoogbegaafd en zusje kwijt

redactie 21 jun 2018 Blogs

Blogcollega Sanne schreef afgelopen dinsdag over je kind kwijt zijn. Daar kan ik over meepraten. Heron was vanaf het moment dat hij kon lopen een kind om strak aangelijnd te houden. Deze week waren we echter zijn zusje even kwijt. Veel griezeliger, omdat zij niet zo avontuurlijk is ingesteld.

We waren bij een vriendje van Heron en zijn moeder. Heron en het vriendje gingen buiten vissen. Voor Ilse had ik een tas met speelgoed bij me, maar zij wilde ook vissen. Even twijfelde ik of ik haar mee kon laten gaan.

Ilse heeft net haar zwemdiploma A, loopt niet in zeven sloten tegelijk en was in gezelschap van haar grote broer. En ik zat in de schaduw in een mooie tuin met een bakje thee. Het eerste ontspannen moment in dagen.
Ik besloot dat het kon.
De drie liepen via de tuin naar buiten. Ik vroeg Heron niet om op te passen, maar wel om Ilse de weg te wijzen als ze terug zou willen.

Na een half uur kwamen Heron en het vriendje terug. Zonder Ilse. Ik vroeg ongerust waar ze was. Zijn antwoord: 'Oh, is ze niet hier?'

Wat bleek: al na een paar minuten vissen had Ilse weer terug gewild. Heron had haar succes gewenst, zonder aanstalten te maken om haar terug te brengen. Ilse is 5, de leeftijd van de zelfoverschatting. Laatst zei ze: 'Ik weet alles, ik kan alles, ik durf alles en ik lust alles.' Zij dacht dus dat ze zonder de hulp van haar broer de weg ook wel terug kon vinden.

In paniek fietste ik de wijk rond. Eerst de buurt waar het vriendje woonde, daarna onze buurt. De krantenkoppen spookten door mijn hoofd. Ik heb een rijke fantasie, dus in mijn gedachten was ze al verdronken, door een kinderlokker gestolen en onder bus 105 gekomen.

Ik reed naar huis, hopend dat ze voor de deur zou staan. Meteen werd ik door de buurvrouw geroepen. Daar was het verloren schaap. Ilse was verdwaald geraakt en had besloten dan maar terug naar haar eigen huis te lopen. Een behoorlijk eind van waar ze was. Omdat ze huilde had een lieve dame in een scootmobiel haar thuis gebracht, waar ze gelukkig door de buurvrouw was opgevangen.

Ik was kwaad op Heron dat hij Ilse alleen had laten lopen. Ik was kwaad op Ilse dat ze niet bij Heron was gebleven. En ik was woedend op mezelf, dat ik mijn oudste kind de verantwoordelijkheid had laten dragen voor zijn kleine zusje.

Hoe slim een kind ook is, als ouder mag je gewoon nooit van hem eisen dat hij zorg draagt voor de veiligheid van een jonger broertje of zusje.

Een uur later, toen we alle drie weer gekalmeerd waren, zei Heron: 'Sorry dat ik Ilse alleen liet gaan. Misschien ben ik nog te jong om op haar te letten. Als ik 13 ben, denk ik dat ik dat wel kan.'

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd en zusje kwijt
Sluiten