Hoogbegaafd? Of gewoon Heron

redactie 22 jun 2018 Blogs

Sinds ik weet dat Heron hoogbegaafd is, ben ik anders naar hem gaan kijken. Tegenwoordig vraag ik me af welke van zijn eigenschappen bij zijn hoogbegaafdheid horen en welke bij zijn eigen unieke persoonlijkheid.

Zo is hij slordig. Erg slordig. Zijn kamer ziet eruit alsof er een storm heeft gewoed, nadat haastige inbrekers er hebben rondgezocht, waarna de kasten zijn ontploft. Zoiets. Elke ochtend moet ik even moed verzamelen voor ik zijn kamer binnenga, om op mijn tenen te laveren tussen de onafgemaakte bouwwerken van Lego en alle losse onderdelen, verkleedkleren, boeken, autootjes, vliegtuigen en helikopters, gedragen onderbroeken, potloden en spionnengerei.

Laatst hebben we zijn kamer uitgemest. Meerdere vuilniszakken vol oude knutsels, kapot speelgoed en Happy Meal-speeltjes gingen het huis uit. Een extra boekenkast verrees op de nu even lege vloer in de jongenskamer. Hij had nu genoeg ruimte voor zijn boeken en voor de Lego-kunstwerken die nog even in elkaar moesten blijven.

Dat was laatst. Nu ziet zijn kamer er weer uit alsof alle kasten en dozen zijn omgevallen. Hij lijkt zich er in thuis te voelen. Veegt gewoon wat troep opzij om te kunnen zitten en spelen.

Maar of het bij zijn hoogbegaafdheid hoort, vraag ik me af. Ik kan me herinneren dat ik als kind mijn kamer moest opruimen. Ik was boos en in paniek, want ik had geen flauw idee waar ik moest beginnen. Het was zo’n troep! En Robert is ook een verzamelaar. En op een gegeven moment heb je dan zoveel spullen dat je ze niet meer kwijt kunt. Onze zolder ziet er nog erger uit dan Herons kamer. Dat heeft dus vast niets te maken met hoogbegaafdheid.

Ook is Heron lui. Als peuter kon hij zich al verheugen op het uurtje (of anderhalf) televisie kijken dat hem tijdens het buiten spelen in het vooruitzicht werd gesteld. En nog steeds kijkt hij liever naar herhalingen van stompzinnig flauwe komedies op Nickelodeon dan dat hij speelt. Vriendjes of zijn ouders moeten hem dwingen buiten of op zijn kamer te spelen. Want de tv trekt hard.

Dat kan bij de hoogbegaafdheid horen. Dat zijn hersens continu zo hard werken dat hij af en toe een hulpmiddel als de tv nodig heeft om tot rust te komen. Alleen ben ik waarschijnlijk niet hoogbegaafd en herken ik toch die behoefte om het verstand op nul te zetten en als een zombie te staren naar de bewegende beelden. Elke avond, tijdens het naar bed brengen van de kinderen, verheug ik me op even later, als ik op de bank neerzijg, met de afstandsbediening in mijn handen. Alleen als ik gedwongen wordt door man of een vriendin, kom ik aan sporten toe.

Zo vraag ik me tegenwoordig bij elk aspect van Herons karakter af of het door zijn hoogbegaafdheid komt of gewoon door zijn eigen, van ons geërfde karakter. Leerzaam. En leuk om hem steeds beter bewust te leren kennen.

Reageer op artikel:
Hoogbegaafd? Of gewoon Heron
Sluiten