Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Herons zusje Ilse van 5 begint steeds meer tekenen van hoogbegaafdheid te vertonen. Andere tekenen dan Heron, maar wel passend bij hoogbegaafdheid.

Heron heeft altijd iets van een jonge hond gehad: druk, enthousiast en aanhankelijk. Ilse is meer een wijze, oude dame: rustig, opmerkzaam en voorzichtig. Ze kent precies haar grenzen, zowel lichamelijk als geestelijk, en ze is niet te verlegen om die ter sprake te brengen. Op een kalme, daadkrachtige manier.

Niets ontgaat haar. Ook verborgen emoties niet. En als je verdrietig bent, komt ze je troosten. Meestal met een zelfgemaakt knutselwerkje, want daar heeft ze er genoeg van. Ilse houdt van het combineren van materialen. Verschillende soorten papier, versierd met krijtjes, potloden, viltstiften en stempels, worden aan elkaar gezet met plakband, nietjes en stickers. Ze is een pietje precies. Ze houdt zelfs van opruimen en sorteren. Vaak zet ze uit zichzelf haar gebruikte servies op het aanrecht. Dat heb ik haar broer nog steeds niet kunnen leren.

Ilse houdt van terugkerende rituelen. Elke avond voor het slapen gaan, is het tandenpoetsen, logopedie oefenen, voorlezen in ons bed en dan met een vaste mantra-achtige goedenacht-wens haar eigen bed in. Ze heeft liever niet dat er van die volgorde wordt afgeweken.

Ilse hoort, ziet en onthoudt alles. We vonden haar eigenlijk te jong voor Klokhuis en Jeugdjournaal, maar ze is diep beledigd als we zeggen dat het voor grote kinderen is. Ze lijkt vrijwel alles te begrijpen. Ze stelt vaak vragen over de onderwerpen die voorbijkomen. Soms ineens weken later.

Ze wil alles graag goed doen. Haar zwemoefeningen, vooral de ‘kikkerbenen’, oefent ze thuis. Uit zichzelf, dat is haar niet gezegd. Ze wil het gewoon goed doen. Als de juf zegt dat iets ‘bijna goed’ is, wil ze het nog eens doen. Omdat bijna goed niet goed genoeg is. Toch komt ze niet over als een gespannen strebertje, zoals veel hoogbegaafden. Ze vindt het gewoon leuk om ergens goed in te zijn, maar niet ten koste van alles.

Heeft ze dan nooit een boze bui? Natuurlijk wel. Soms moet ze zelfs even op de gang zitten. Maar niet zo vaak als Heron, die daar op die leeftijd vaak meerdere keren per dag een paar minuten doorbracht. Ze is minder driftig en koppig dan hij op die leeftijd kon zijn. Redelijker en meer invoelend. Zonder zichzelf weg te cijferen.

Ik heb de neiging bij Ilse alles door een roze bril te zien. Toen we ontdekten dat ze een vrolijk en snel doorslaap-baby’tje was, noemden Robert en ik haar grappend ons ‘compensatiekindje’. Met Heron hadden we het vrij zwaar gehad en Ilse liet ons nu zien dat ouderschap ook ontspannen kan zijn.
Die roze bril maakt me soms te mild in de opvoeding van mijn dochter en dan moet ik vooral opletten dat ik op tijd weer consequenter ben. Bij Heron staan de teugels altijd strak. Elk kind is anders.

Hoe groter ze wordt, hoe meer ik begin in te zien dat zij ook best hoogbegaafd zou kunnen zijn. Maar dan met alleen de lusten en niet de lasten. Of heet het dan geen hoogbegaafdheid meer? Kan hoogbegaafdheid ook gewoon leuk zijn?

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten