Hullie hebben weer wat nieuws bedacht in Den Haag

redactie 21 jun 2018 Blogs

'Overheid gaat pas betalen voor zorg als familie en vrienden niet meer kunnen helpen' lees ik op de site van de Volkskrant. Zieken en gehandicapten krijgen alleen nog professionele hulp als die écht niet kan worden verleend door familieleden, vrienden en buren. Met dit plan moet een bezuiniging van 3 miljard euro gerealiseerd worden.

Ik zucht. Denk vermoeid: o God, hullie hebben weer wat nieuws bedacht in Den Haag. Een Plan. Over de uitwerking is ook al nagedacht, lees ik: 'In de nieuwe opzet wordt eerst het probleem vastgesteld. Daarna wordt gekeken wat de hulpbehoevende of diens omgeving zelf aan zorg kan regelen. Dat gebeurt in wat Van Rijn noemt “een keukentafelgesprek”. (…) Daarna wordt vastgesteld of er nog behoefte is aan aanvullende professionele hulp.'

Een keukentafelgesprek. Er komt dus iemand thuis. Een echt mens. Da's winst ten opzichte van de papieren werkelijkheid die gebruikelijk is in de zorg. Maar dan. Het is dus de taak van dat echte mens vast te stellen wat 'familieleden, vrienden en buren' kunnen doen. Hoe moet ik me dat voorstellen? Zeg ik wat ik ongeveer aankan aan zorg? Leg ik uit dat ik gewoon Yaëls moeder wil zijn en dat ik, om die rol overtuigend te kunnen vervullen, de complexe zorg die Yaël vraagt geregeld uit handen moet geven? Of bepaalt die mevrouw die hier straks aan mijn tafel zit hoeveel ik kan en moet zorgen? Hoe gaat zoiets? Ik vrees het ergste. Want die opgewekte 'eigen kracht'-, 'eigen verantwoordelijkheid'-, 'mantelzorg'- en 'nabuurschap'-taal moeten natuurlijk verhullen dat het gewoon goedkoper moet.

'Wilt u koffie?'
'Ja, graag. Zal ik beginnen? Uw dochter is dus ernstig verstandelijk gehandicapt. Wat kan ze eigenlijk zelf? We kijken namelijk eerst wat de mensen zelf nog kunnen. We stellen de patiënt centraal, zodat die goed in zijn kracht kan staan.'
'Nou ja, eh, wat kan ze zelf. Bedoelt u helemaal zelf? Eigenlijk niets.'
'Niets? Echt helemaal niets? Da's niet veel. En u? U bent haar moeder. Wat doet u zoal de hele dag?' 
'Ik werk.'
Hoeveel dagen werkt u?'
'Drie dagen in loondienst en daarnaast schrijf ik.'
'Drie dagen? Dan blijven er dus nog vier dagen over, want een week telt zeven dagen.' De mevrouw maakt een aantekening. 'Ik zie hier drie verschillende kranten liggen. Leest u die allemaal?' 

'Ja, mmm, ja, als ik tijd heb wel.'
'U hebt dus tijd om elke dag drie kranten te lezen.'
'Nou ja, ik wérk bij een krant, dus ja, ik lees kranten. Maar ik kom daar meestal pas aan toe als mijn dochter naar bed is, hoor.'
'En dit boek, dat hebt u zelf geschreven zie ik.'
'Ja. Dat was nog wel een gedoe hoor, om dat voor elkaar te krijgen.'
'Goed, u hebt dus tijd om een boek te schrijven. U leest al die kranten. Ik zie hier nog een stapel tijdschriften, ik zie boeken. Al die tijd kunt u ook in de zorg voor uw dochter steken. Eigen kracht en eigen verantwoordelijkheid, mevrouw.'

Wat zou eigenlijk de juridische status zijn van zo'n gesprek? Kun je ertegen in bezwaar gaan? En hoe zit het met de privacy? Als het echt zover komt, zal ik ze eens even mijn eigen kracht laten zien!

PS. Wie wil weten waarom mantelzorg niet werkt, leze de blog van Elise van der Velde, over de billen van Mark Rutte

Reageer op artikel:
Hullie hebben weer wat nieuws bedacht in Den Haag
Sluiten