Humor om te lachen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Een paar jaar terug zag ik op de VPRO een programma dat ging over aantrekkingskracht tussen mensen. Uit onderzoek was gebleken dat vrouwen rond hun menstruatie, dus als ze niet vruchtbaar waren, kozen voor mannen met macht, status en geld. Rond hun ovulatie, dus in hun vruchtbare periode, kozen ze voor mannen met wie ze konden lachen.

Je zou denken dat de keuze die de vrouwen maken in hun vruchtbare periode, zuiverder is. Dat vonden de onderzoekers ook. En ze concludeerden dat de vrouwen in wezen kozen voor een slimme man. Want humor vereist intellect. Ik was het er helemaal mee eens.

Inmiddels ben ik daar een beetje van teruggekomen, van dat idee dat humor staat voor intellect. Zo heeft Yaël een groot gevoel voor humor. En we kunnen wel stellen dat haar intellect niet zo sterk ontwikkeld is. Toegegeven, het is niet de meest geavanceerde en subtiele humor, maar Yaël en ik kunnen echt met elkaar lachen.

Bijvoorbeeld: Yaël laat een harde scheet en ik doe het geluid daarvan heel overdreven na. Liggen we allebei in een deuk. Of ze is aan het hoesten en ik zeg aanstellerig: ‘Moet je zóóó hoesten.’ En ze begint met nephoesten, waarbij ze haar lachen niet kan inhouden. Of ze ligt in haar hekkenbed en heeft de afstandsbediening voor de hoog-laagfunctie te pakken gekregen. Ik hoor geluiden die me niet bevallen, ga kijken, en samen moeten we hard lachen omdat ze me te slim af was.

Of ze moppert wat en ik zeg overdreven: ‘O, o, o, o, o, wat is het allemaal erg.’ Dan moet ze ook lachen. Je reinste zelfspot. Vaak lacht Yaël ook gewoon mee als ik lach. Dat is toch heerlijk, als je ook de slappe lach kunt hebben zonder reden.

Humor is niet per se een teken van intellect – al is een bepaald soort humor dat natuurlijk wel. Humor is vooral het vermogen jezelf en de wereld niet te serieus te nemen. Lange tenen en humor bijten elkaar. Yaël heeft lieve korte teentjes.

Gelukkig hebben we de laatste dagen weer gelachen. Yaël begint langzaam over de slechte stemming waarin ze de laatste weken verkeerde heen te komen.

Ik moet ook veel om haar lachen, iets wat misschien niet altijd goed is. Hoe kan ik haar ooit opvoeden als ik overal om moet lachen?

En ik lach over haar, met vriendinnen. Woensdag dronk ik weer eens koffie met K. en F., die ook allebei een gehandicapte dochter hebben. Als ik iets doms zeg of doe, klinkt al gauw: ‘Yaël heeft het niet van een vreemde hè.’ Ik zei dat je met onze kinderen prima kunt winden en boeren in het openbaar – je kunt toch altijd je kind de schuld geven. Dat vonden K. en F. wel lollig.

Ik moest ook hard lachen om een foto van Annelies, een meervoudig gehandicapt meisje, op Facebook. Of nou ja, meisje, ze is al 20 en op de foto is ze 17. Ze heeft er een machinegeweer in haar handen. Geintje van haar broers.

Leek me een leuke om te gebruiken voor een spandoek als het kabinet nog verder wil bezuinigen op de AWBZ en we weer en groupe naar Den Haag gaan. Alhoewel je dan best kans loopt, opgepakt te worden wegens bedreiging door een agent die de grap er niet van inziet. Of die niet snapt dat grappen ook een middel zijn om de zorg voor een gehandicapt kind vol te houden. Die dat soort lol ongepast vindt. Dat is het misschien ook, maar niet voor ons, de direct betrokkenen. Wij mogen dat soort grappen maken.

Reageer op artikel:
Humor om te lachen
Sluiten