Hypermoeder

redactie 21 jun 2018 Blogs

Vanaf nu bemoei ik me er echt niet meer mee! Ik nam het me heilig voor aan het begin van dit schooljaar. Mijn oudste zoon doet eindexamen havo. Als hotelmanager (van niets minder dan het equivalent van de Hiltonketen, is zijn plan) kan hij later toch ook niet alle rekeningen door zijn moeder laten controleren? Moet-ie dit jaar ook maar zelf al zijn boekverslagen, werkstukken en proefbrieven maken.

Wat zou mij dat een berg vrije avonden opleveren. En een hoop frustraties schelen. Geen ˜je maakt het veel te ingewikkeld!' als ik een briljante aanpassing van zijn titelverklaring voorstel. Geen chagrijnig ˜zo doen we dat nooit!' als ik hem vol trots de geredigeerde versie van zijn werkstuk laat zien. 't Vergt nog flink wat creativiteit om die dingen zo te herschrijven dat leraren erin trappen. Moedwillig fouten laten staan. Oei, dat doet pijn!

Twee maanden heb ik me kunnen inhouden. Tenminste, als je dagelijkse aansporingen om ˜nou eens een keer iets te gaan doen' niet meetelt. Maar nu de eerste schoolexamenweek in aantocht is, moet ik letterlijk op mijn handen gaan zitten en mijn mond dicht tapen. NIET zeggen dat hij nog maar twee weken heeft. NIET zeggen dat een 5 voor Spaans geen fijn uitgangspunt is. Kop dicht!

Tot gisteren. Hij leeft deze vakantie in zalige onwetendheid, maar ik weet dat hij straks een Engels boek af moet hebben. Dus heb ik dat boek stiekem besteld. Stom, stom, stom. Ik kom net uit New York, waar ik voor het decembernummer van J/M Lenore Skenazy heb geinterviewd over die rare Amerikaanse hyperparents, hothousers en helicopterouders: neurotische, half doorgedraaide gekken die het leven van hun kind tot in detail proberen te managen. Skenazy heeft de twijfelachtige eer America's Worst Mom te zijn omdat zij haar negenjarige zoontje alleen met de metro door New York stuurde. Hahahahaha, lachte ik het hele interview door. Zo bruin als die idiote Amerikanen bakken we ze hier in Nederland niet.

Dat dacht ik toen. Inmiddels weet ik beter. Als je maar goed kijkt, zie je de signalen. Die moeder die de juf aanspreekt omdat zij haar dochter lui noemt. Die vader die staat te krijsen langs het veld dat zijn zoontje “es wat harder moet rennen”. Die ouders die hun hele huis babyproof hebben gemaakt, nog voor het lieve kind zich zelfs maar in de wieg kan omdraaien. En dat gekke wijf dat dat Engelse boek heeft besteld voor haar zestienjarige eindexamenkandidaat.

Basta. Ik stop ik er echt mee. Morgen. Nu eerst nog even dat boek ophalen.

Reageer op artikel:
Hypermoeder
Sluiten