Ik ben de slechtste pleegvader ooit

redactie 21 jun 2018 Blogs

Wat ben jij toch een kletsmajoor, zei ik tegen onze 8-jarige pleegzoon, terwijl hij met een tandenborstel in zijn hand stond, maar vergat zijn tanden te poetsen omdat hij het te druk had met praten. Het was weer zo'n avond geweest waarop zijn mond niet stil had gestaan.

˜En jij bent de slechtste pleegvader die ik ooit gehad heb, zei Koekie. Het kwam er serieus en welgemeend uit. Mijn vrouw en ik moesten vreselijk lachen toen hij dat zei.

De volgende dag kregen we bezoek van pleegzorg en jeugdzorg. Twee mannen die hij keurig een hand gaf en die hij trots zijn kamer liet zien, voordat hij met oppas Boris naar het Vondelpark ging. Het gedrag van Koekie veranderde de dagen erna. Hij verloor met name mijn vrouw niet meer uit het oog. Waar ze ook ging of stond of zat, Koekie was in haar nabijheid. Voortdurend hoorde ik zijn stem: ˜Celine? En dan kwam er een vraag of een opmerking. In drie dagen tijd sprak hij vaker de naam van mijn vrouw uit dan ik in negen jaar huwelijk heb gedaan.

We probeerden te analyseren wat er aan de hand was en konden maar tot een conclusie komen. De aanwezigheid van de twee mannen had weer allerlei processen in zijn hoofd op gang gebracht. Mannen van jeugd- en pleegzorg waren slecht nieuws. Kwamen ze om hem weg te halen, om voorbereidingen te treffen voor een overplaatsing? Had hij iets gedaan waardoor zijn pleegmoeder en pleegvader hem niet meer lief genoeg vonden om te houden?

Hem hier vragen over stellen zou geen enkele zin hebben, daar gaf hij toch geen antwoord op. Tegen beter weten in deden we een paar pogingen, maar daar ging hij niet op in. Dus restte ons weinig anders dan hem tot vervelens toe ervan te verzekeren dat hij bij ons bleef, dat we niets anders zouden willen.

Ondertussen bleef Koekie in de buurt van mijn vrouw. Bij haar zoekt hij, zo ontdekten we, in onzekere tijden zijn veiligheid. Niet bij mij. Ik neem me voor er eens een boek op na te slaan. Is dat voor een kind een logische keuze? Moeders voor de zekerheid en als het er echt op aankomt, vaders voor de lol en de leukigheid. Of zou hij me echt niet zo'n goede pleegvader vinden als ik denk dat ik ben?

Een paar dagen later, toen ik met hem naar huis fietste van de naschoolse opvang, vroeg ik of hij me nog steeds de slechtste pleegvader aller tijden vond.

˜Nee, zei hij.

Daarmee was voor hem de kous af.

Maar toch vreemd dat ik de behoefte had erop terug te komen. Ik hechtte schijnbaar toch veel waarde aan wat hij van me vond. Ik wil streng en rechtvaardig zijn, maar ik wil ook dat er van me gehouden wordt en dat Koekie weet dat als er kleine of grote oorlogen uitbreken, hij bij mij terecht kan om onder te duiken. Nou ja, ik ben in ieder geval niet meer de allerslechtste pleegvader ooit. Daar moet ik het maar even mee doen.

Reageer op artikel:
Ik ben de slechtste pleegvader ooit
Sluiten