Ik denk dat ze niet van mij is

redactie 21 jun 2018 Blogs

'Herken jij eigenlijk karaktertrekken van jezelf in Yaël?' Hanno denkt even na over mijn vraag. 'Nee, ik herken helemaal niks. Ik denk dat ze niet van mij is.' 'Ja, anders was ze wel slimmer geweest.' Hanno's grap heeft al een redelijk lange baard, dus ik vul hem maar vast aan.

Ik denk dat dat een van de leuke dingen is als je 'normale' kinderen hebt, dat je dingen van jezelf en je partner herkent in je kind. Zo van: 'Ik schreef ook al woordjes op de kleuterschool.' Of: Dat praktische heeft ze van jou.' Of: 'Het is echt een buitenkind, net als ik vroeger.'

Yaël lijkt uiterlijk als twee druppels water op mij. Ze lijkt zo op mij dat begeleidsters op de dagbesteding die mij nog nooit gezien hebben, zeggen: 'Jij moet de moeder van Yaël zijn.' Ze lijkt uiterlijk ook op Hanno, ook al zegt hij dat hij niet de vader is. Alleen is zijn invloed subtieler, meer verborgen.

Maar op wie lijkt ze van binnen?
Jaren geleden zei een antroposofische begeleidster – zo'n echte, aan wie alles zelf gebreid is – tegen me: 'Verstand is maar zooo'n klein stukje van je hele wezen.' Ze zei alle woorden met nadruk en hield haar duim en wijsvinger op een centimeter van elkaar. Ik wist meteen: dit is voor haar een belangrijk inzicht geweest.

Ik deel haar inzicht. Verstand is een heel klein stukje van wie we zijn en wat we vertegenwoordigen in het leven van anderen. Yaëls verstand speelt geen enkele rol in mijn liefde voor haar of in de band die we hebben. Dat zijn allemaal dingen die losstaan van verstand. Maar het is in de dagelijkse praktijk wel ongelofelijk belangrijk, dat verstand. En daardoor definieert het toch wie we zijn.

Hanno en ik hebben allebei een helder verstand. En daardoor lijkt het of Yaël een compleet ander wezen is: zij zal nooit de gesprekken kunnen voeren die wij voeren. Ze zal nooit kunnen schrijven, laat staan een heel boek, zoals ik, of een proefschrift, zoals Hanno. Ze zal nooit bij een bedrijf werken en daaraan haar identiteit ontlenen. Ze zal nooit een politieke overtuiging hebben en die met verve verdedigen.

Dus lijkt het of ze niet op ons lijkt. Maar dat is niet waar. Ik zie wel degelijk allerlei trekken van ons beiden in haar terug. Om een paar dingen te noemen: ze is evenwichtig (Hanno), meestal vrolijk, maar met af en toe een humeur (Sanne), ze kan flink boos worden als dingen haar niet bevallen, maar dat duurt altijd kort (Sanne), ze houdt van rust, stabiliteit en vaste rituelen (Hanno), ze is heel aanhankelijk (Hanno), ze kan enorm de slappe lach hebben (Sanne), ze heeft nogal een mening en laat die duidelijk blijken (Sanne), ze heeft graag de regie (Hanno) en ze is enorm sfeergevoelig (Sanne).

Los van dat stomme verstand lijkt ze dus net zoveel of weinig op ons als andere kinderen op hun ouders. Verder lijkt ze vooral op zichzelf. Daarom vind ik haar zo leuk.

Reageer op artikel:
Ik denk dat ze niet van mij is
Sluiten