Ik denk niet in problemen, ik denk in uitdagingen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik ben de moeder van Yaël. Je weet wel, de moeder, dat wezen dat haar gedragen en gebaard heeft en nu, naar beste kunnen, voor haar zorgt. Haar voedt, kleedt, koestert en knuffelt. Haar wast en verschoont. Ik noem haar voor het gemak even de basismoeder.

Want ik ben ook de moeder van Yaël in een andere betekenis. 'De moeder van Yaël' is de afgelopen jaren een van mijn professionele functies geworden. 'De moeder van Yaël' is de functie waarmee ik brieven aan instanties onderteken, mails afsluit en mezelf al eindeloos veel keren heb voorgesteld aan de telefoon. Die andere moeder van Yaël is haar zorgmanager. Degene die het contact met artsen en deskundigen onderhoudt, die regelt dat er een aangepast bed, een aangepaste stoel en een aangepast dit en een aangepast dat komt. Die ervoor heeft gezorgd dat er een persoonsgebonden budget is en een heel team medewerkers. Die bijhoudt wanneer specialist 1, 2 en 3 bezocht moeten worden. Die andere moeder kan leidinggeven, organiseren, regelen en delegeren. Ze is een professional.

Althans, dat probeert ze te zijn. In de praktijk gaan de twee moeders die ik ben naadloos in elkaar over. Werk-privébalans? Die is ver te zoeken. In de praktijk ben ik de ene minuut de basismoeder en de andere de zorgmanager. Het ene moment verschoon ik een luier, het andere moment regel ik een machtiging voor incontinentiematerialen. Het ene moment geef ik kusjes, het andere moment schrijf ik een zorgplan.

Een paar jaar geleden dacht ik dat die functie van zorgmanager iets tijdelijks was. Dat op zeker moment de zorg georganiseerd was en ik die alleen nog maar een beetje hoefde te onderhouden. Een collega-moeder zei opgewekt: 'Nee hoor, dat organiseren houdt niet op.' Ze had helaas gelijk.

Dus ik manage en regel toegewijd verder. Na het bed en de stoel kwamen er een bakfiets, een speciale autostoel, deurknoppen die niet open konden, een hek voor de keuken, een hek voor de voordeur, tegels in de tuin, een bedtent voor de vakantie, een luchtbed met incourante maten voor in die bedtent, aangepaste slaapzakken, een speciaal aankleedkussen en extra grote luiers. En dan noem ik alleen de materiële zaken hè.

Ouders van gehandicapte kinderen zijn de allerbeste zorgmanagers die er zijn, omdat ze voor de beste kwaliteit gaan. Maar het ontbreekt ze vaak aan professionele distantie. Geen wonder, het gaat om de zorg voor hun eigen kinderen en ze kunnen hun werk als zorgmanager nooit eens loslaten. Nooit eens denken: het is maar werk. Ze hebben nooit vakantie. Juist die voortdurende dubbelrol breekt ze op.

Want waar ik als basismoeder best meegaand ben, ben ik als zorgmanager een niet te stuiten fanatiekeling. Ik hanteer het verschrikkelijke managementcredo 'ik denk niet in problemen, ik denk in uitdagingen'. Als zorgmanager rust ik niet voor er een oplossing is als zich weer eens een probleem aandient.

Zo is Yaël een wegloper. Zodra ze de kans krijgt, kiest ze het hazenpad. Gevaar kent ze niet, ze rent zo de weg op. Eigenlijk vind ik dat ze gechipt zou moeten worden, net als Theo, onze kat. Maar daar zullen wel ethische bezwaren tegen zijn.

Haar kinderdagcentrum vroeg of ik misschien een tuigje had, voor als ze gaan wandelen met de kinderen, om te voorkomen dat ze wegloopt. Zo'n tuigje maakt het bijvoorbeeld ook mogelijk dat een begeleidster een rolstoel duwt en tegelijk Yaël bij zich houdt. Een tuigje had ik wel, maar dat was voor dreumesen en dus te klein. Ik moest een groter tuigje zoeken op internet.

Even viel ik uit mijn professionele rol als zorgmanager op deze zaterdagavond. Bah, bah, bah, moest ik weer een zoektocht ondernemen, weer regelen en organiseren. Hield het nooit op? Ik wilde met de krant op de bank. Ik wilde een avondje rust.

Maar ik hield me vast aan mijn managementcredo – ik denk niet in problemen, ik denk in uitdagingen – en na een uur zoeken vond ik op een Canadese site dit tuigje www.angelfire.com/in2/dandee. Ik bestelde er meteen twee. Daarna stapte ik weer in de huid van de basismoeder: Yaël sliep nog niet. Eens even kijken wat er aan de hand was. Ook die zorg houdt nooit op, maar dat vind ik veel minder erg. Want die basismoeder is geestelijk veel sterker dan de zorgmanager. 

Reageer op artikel:
Ik denk niet in problemen, ik denk in uitdagingen
Sluiten