Ik heb het niet zo op Nijntje

redactie 21 jun 2018 Blogs

Yaël heeft afgelopen weekend al twee keer haar schoen gezet. Of eigenlijk heb ik haar schoen klaargezet en de liedjes gezongen. Zij zat op schoot en wipte op de maat van mijn hoppende benen mee.

Yaël is 7,5 en gelooft nog in Sinterklaas. Of tenminste, ik denk dat ze in Sinterklaas gelooft. Of laat ik het nog voorzichtiger zeggen: ik denk dat ze beseft dat die man met die baard, dat rare pak en dat witte paard, die man van de YouTube-filmpjes, iets te maken heeft met de cadeautjes die ze krijgt.

Zondagochtend zat er een Fisher Price-mobieltje in haar schoen, met lampjes en geluidjes. En maandagmorgen een Nijntje-boekje. Sinterklaas heeft nog drie Nijntje-boekjes voor haar gekocht en hij is zich nog aan het verdiepen in het hoofdcadeau, de tablet. Hij twijfelt of het niet beter is te wachten tot het tandjes wisselen zo'n beetje achter de rug is en Yaël niet meer permanent natte handen heeft van het kwijl. Een nat Nijntje-boekje is niet zo erg. Een natte tablet is wat minder geslaagd.

Een van de leuke dingen van het hebben van een gehandicapt kind vind ik Sinterklaas. Ouders van een normaal kind kunnen maar een paar jaar genieten van dat onwrikbare geloof in de goedheiligman en de opwinding waarmee dat gepaard gaat. Yaëls sint gaat een heel leven mee.

Een van de minder leuke dingen van het hebben van een gehandicapt kind is dat er wel meer een levenlang meegaat. Zoals Nijntje. Yaël is al een jaar of vijf Nijntje-fan. Ze heeft een Nijntje-kinderkapstok, een Nijntje-rugzak en een kleine verzameling Nijntje-boeken. De grootste vreugde-explosie bezorg ik haar met een bezoek aan de Nijntje-winkel. Zoveel Nijntjes bij elkaar! Waar je maar kijkt Nijntje! Ze hebben daar zelfs een manshoge Nijntje-lamp (nu voor 197 euro).

Ik gun Yaël haar Nijntje-liefde, maar zelf heb ik het niet zo op Nijntje. Ik vind Nijntje een beetje een vervelend konijn. Nijntje is zo braaf, zo keurig en vooral zo moralistisch. Nijntje is een soort kruising tussen Balkenende en Arie Slob. Het is een steil, stijf normen-en-waardenkonijn.

Zo is Nijntje altijd blij, opgeruimd en proper. Als ze bijvoorbeeld gefietst heeft, maakt ze haar fiets direct netjes schoon met een speciaal daartoe bestemd doekje. Voor Nijntje komt ook eerst het zuur en dan het zoet. Als Nijntje muziek gemaakt heeft, mag ze als beloning een glaasje limonade. En Nijntje zeurt nooit. Ze vindt het bijvoorbeeld helemaal niet erg als ze valt tijdens een rondje schaatsen.

Die rijmpjes in die boekjes ook, het is echt poëzie van niks. Om de andere zin zegt de immer blijde Nijn: 'Hoi-hoi, dat vind ik fijn.'

Het allerergst is het Nijntje-lied, waarin de vele kwaliteiten van Nijntje bezongen worden. Luister maar:

Geef mij maar de mokkende krokodil uit 'Ik zou wel een kindje lusten', de zeurbeer uit 'Welterusten, Kleine Beer' of de gulzige vreetrups uit 'Rupsje nooitgenoeg'.

Maar Sinterklaas gunt Yaël haar deugdzame Nijntje, nu en in de toekomst. En daarom krijgt ze de komende weken nog drie Nijntje-boekjes. Die zal ik de komende tien jaar met liefde voorlezen. Al pas ik misschien op den duur de verhaaltjes een beetje aan. Nijntje gaat muiten! 

Reageer op artikel:
Ik heb het niet zo op Nijntje
Sluiten