Ik kocht de hele outfit van Kate

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik heb dit weekend nieuwe kleren gekocht voor Yaël. Ze is zo gegroeid het afgelopen jaar, dat bijna al haar kleren te klein geworden zijn. Dus had ik een fijn excuus om me even uit te leven op het wereldwijde internet. Als van de week het pakketje wordt bezorgd, is het net of Yaël en ik een cadeau krijgen. Dat is het leuke van internetkopen.

Aan die internetaankopen ging iets vooraf. Ik had een catalogus gekregen van mijn favoriete kinderwebwinkel, het Engelse Boden. Die zat ik door te bladeren en ineens was daar een gevoel terug dat steeds minder prominent wordt, maar nog altijd een beetje sluimert: verdriet.

Die catalogus zit slim in elkaar. Die kinderen laten heel leuk zien hoe je alle kleren kunt combineren, waardoor ik, als gedroomde consument, dan meteen die hele outfit wil kopen. De foto's zijn grotendeels  in de buitenlucht genomen, met de kinderen in hun natuurlijke speelse staat en alles ziet er vrij en blij uit. Bij alle beschrijvingen staat een uitspraak van het kind dat op de foto staat. Dan staat er bijvoorbeeld: Jasmine, 5, (Most overused word: because). Of: Coco, 7, (Place I'd like to live: Australia). Die uitspraken zijn natuurlijk een ordinaire marketingtruc, om mij mee te nemen in de gezellige wereld die Boden heet, en vooral heel veel kleertjes te laten kopen. 

Maar juist die stomme uitspraken maakten me ineens verdrietig. Met een schok realiseerde ik me dat kinderen van Yaëls leeftijd al vrij geavanceerde gedachten hebben en, vooral, dat ze die onder woorden kunnen brengen. Dat het al van die persoonlijkheden zijn, met een eigen mening en zo. Dat ze weten dat er andere landen zijn en dat je daar ook kunt wonen.

Natuurlijk weet ik heus wel zo'n beetje wat normale kinderen kunnen, maar toen ik dat zo las, kwam het toch ineens hard aan. Wat wordt het verschil met normale kinderen groot. En vooral: wat zit het verdriet diep. Het gaat niet weg, het gaat nooit weg. Af en toe overvalt het me nog, op momenten dat ik er het minst op bedacht ben.

Maar het goede is dat het inmiddels wel hanteerbaar is. Ik ben niet bang meer voor mijn verdriet over Yaëls beperkingen. Ik weet dat het komt en gaat en dat het steeds minder vaak komt en steeds sneller weer gaat. Daar kan ik op vertrouwen en dat is fijn.

Die avond kocht ik de hele outfit van Kate, 8, (Yuckiest thing ever eaten: cheesecake) en van Ella, 7, (First thought when I wake up: going back to sleep). Lang leve de retail therapy! 

Reageer op artikel:
Ik kocht de hele outfit van Kate
Sluiten