Ik sta Yaël weer eens als een dolle supporter aan te moedigen

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Kom op, Yaël, nog een voetje, kom op! Je doet het héél goed! Je doet het zo goed! We zijn er bijna!' We lopen hand in hand de trap op naar de poli kinderneurologie en ik sta Yaël weer eens als een dolle supporter aan te moedigen.

Eenmaal in de spreekkamer zit Yaël er wat bedremmeld bij. Ik heb haar van tevoren uitvoerig verteld dat we alleen maar even gingen praten en misschien even kijken hoe groot Yaël nu geworden is, maar ze lijkt er niet helemaal gerust op: ze associeert het ziekenhuis vrees ik toch met eindeloze plaksessies van elektroden op haar hoofd. Dus 's avonds bij het eten zeg ik: 'De dokter vond je héél gróót geworden. En ze vond je ook zo lief! Ze zei: “Wat een lief meisje is het toch.” En ze vond het ook zo goed dat je al een paar woordjes probeert te zeggen.'

Yaël lacht.

Elk kind en ook elk mens vaart wel bij complimenten. Tegen alle bazen van Nederland zou ik willen zeggen: geef uw werknemer eens een compliment en hij rent weer een halfjaar voor u. Zo makkelijk is het vaak. Natuurlijk moet dat compliment wel ergens op gebaseerd zijn. Ik kan me zo voorstellen dat een compliment aan het adres van die notoire over-de-schuttinggooier juist averechts werkt. Dat die dan concludeert: o, ik kom ermee weg, ik kan mijn luie snor nog wel wat vaker drukken. Maar een compliment voor grote inzet en verrichte prestaties doet wonderen.

Yaël krijgt extra veel complimenten. Wat heet, ze wordt de hele dag uitvoerig aangemoedigd, geprezen en geloofd. Door mij. Ik heb namelijk het idee dat ze dat nodig heeft. Het leven kost haar bovengemiddeld veel moeite en kracht. Een eenvoudige handeling als traplopen is zo ingewikkeld voor haar miniverstand dat alleen al de inspanning een medaille waard is. Het brabbelen dat ze sinds kort doet, vergt het uiterste van haar concentratie. Met een frons perst ze er regelmatig 'buh' uit als het busje voor de deur staat. Daarna fladdert ze van opluchting dat het weer gelukt is een gerichte klank te produceren.

Ik geef niet zomaar complimenten. Er moet wel een inspanning tegenover staan. Maar omdat de gewone dingen voor Yaël al een inspanning zijn, wordt ze dus overladen met loftuitingen. Een aankleedsessie verloopt ongeveer zo: 'Doe je ARM maar door de mouw. HEEL goed! Wat help je goed MEE! Yaël kan heel goed HELPEN!' Denk hierbij een licht hysterische toon.

Gaat Yaël naast haar schoenen lopen van al dat geprijs en geloof? Ik denk het niet. Misschien zou dat het geval zijn als ik dingen zou zeggen als: 'Wat hang je lekker op de bank, goed zo! Wat kun jij lekker hangen.' Of: 'Wat goed dat je 200 keer hetzelfde knopje van je lawaaispeelgoed indrukt! Heel knap!'

Dat doet ik niet. Ik moedig haar alleen aan als het op zijn plaats is. Ik verwen haar niet. Misschien ben ik juist wel vrij streng door haar alleen maar aan te moedigen als ze haar best doet. 

Reageer op artikel:
Ik sta Yaël weer eens als een dolle supporter aan te moedigen
Sluiten