Ik weiger mijn kind als project te zien

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik ben niet zo ambitieus, geloof ik. Of nou ja, ik wil van alles in het leven, maar wat Yaël betreft heb ik eerlijk gezegd niet bepaald hoge doelen. Ik ben niet zo'n moeder die alles eruit wil halen wat erin zit. Ik ben niet eindeloos aan het oefenen en experimenteren en ik volg geen speciale methode. Eigenlijk doe ik maar wat, net als de meeste ouders.

Betekent dat, om maar even mijn eigen advocaat van de duivel te spelen, dat ik Yaël heb opgegeven? Dat ik het wel prima vind dat ze niets zelf kan? Dat ze van mij niets hoeft? Neuh, dat geloof ik niet.

Ik oefen wel degelijk van alles met haar. Zelf haar broodbeleg kiezen. Stukjes brood eten zonder te proppen (zijn we al zes jaar mee bezig), drinken uit een beker (al zo'n vier jaar), 'helpen' met aan- en uitkleden, gerichte klanken produceren, bij mama blijven in het openbaar. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Elke vordering beloon ik met uitvoerig prijzen. Soms zit ik als een malloot in mijn eentje te applaudisseren. Positieve conditionering! En als Yaël dingen doet die niet mogen, spreek ik haar vermanend toe. Soms lijk ik net een normale moeder.

Daarnaast praat ik veel tegen haar: ik benoem alles wat er gebeurt en gaat gebeuren. Ik neem eindeloos door wat er gebeurd is en ondersteun dat met foto's. Yaël en ik voeren onze eigen 'gesprekken'. Ik praat, zij gromt instemmend en perst er soms een ja uit. Zo zitten we vaak samen op de bank te keuvelen. Ja, inderdaad, net als een normale moeder met een normale dochter.

Maar ik ren niet van therapeut naar therapeut. Verbetertrajecten en werkpunten heb ik verder niet. Soms hoor ik een andere ouder enthousiast vertellen over Feuerstein, Applied Behaviour Analysis, Son Rise of TotCom (dat klinkt als iets uit het Sovjettijdperk, maar staat voor Totale Communicatie) en dan denk ik al snel: ik zou dit zielig vinden voor Yaël. Mijn gebrek aan ambitie, om het maar even lullig te noemen, is deels ingegeven door voorzichtigheid. Ik wil Yaël wél uitdagen, maar niet pesten, ik wil haar wel stimuleren, maar niet frustreren. Dat is al ingewikkeld genoeg bij een kind dat vaak overprikkeld is. En tja, misschien blijf ik wel erg aan de veilige kant van de lijn en laat ik wel dingen liggen, wie zal het zeggen. Ik weet alleen dat Yaël over het algemeen ontspannen en gelukkig is. En ik ook, omdat ik als moeder niet de hele tijd iets moet. Bovendien, wie mij een beetje kent, weet dat de normale communicatie met mij al vrij TotCom is.

Maar de voornaamste reden is deze: ik weiger mijn kind als project te zien, als verbeterproject en mijzelf als haar grote verbeteraar. Ik ben haar moeder, zij is mijn kind. Dat is de rolverdeling. Nee, ik heb haar niet opgegeven en ik zal haar nooit opgeven. Ik doe op mijn manier gewoon mijn best om een goede moeder te zijn en Yaël, die is al goed zoals ze is. 

Reageer op artikel:
Ik weiger mijn kind als project te zien
Sluiten