Ik zit gewoon mijn eigen kind uit te lachen

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Kunnen jullie Yaël op vrijdag bruine of beige kleren aandoen?’ stond er in het schriftje van Yaëls dagbesteding. ‘Ze speelt een schaap in het kerstspel.’ En op deze boodschap volgde direct een andere: ‘De Tena’s zijn op.’

Ik lachte om deze combinatie van mededelingen. En zei daarna tegen Hanno, mijn man: ‘Da’s toch ook lullig. Dan bén je al zwaar verstandelijk gehandicapt en dan moet je ook nog voor schaap spelen in het kerstspel.’

Die vrijdag was het druk in de kerk in Amsterdam-Zuid, waar het kerstspel opgevoerd zou worden. In een hoekje van de kerk was een podiumpje opgebouwd. De kerkbanken zaten al vol met ouders, broertjes, zusjes, opa’s en oma’s. Iedereen had zijn jas aangehouden, want het was koud.

Rond het podium zaten al wat kinderen van Yaëls dagbesteding. Sommigen in rolstoelen, anderen in bedwang gehouden door een van de juffen. Af en toe klonk er een kreet, die mooi weergalmde in de kerk.

Ik zocht met mijn ogen de ruimte af, op zoek naar mijn schaapje. Nergens een schaap te bekennen. ‘Ze is zich vast aan het warmdraaien in de coulissen,’ zei ik tegen een bevriende moeder naast me.

De locatiemanager hield een korte toespraak en het kerstspel begon. Daar kwam een bonte stoet kinderen het podium op gelopen of gerold. Vooraan een kleine Maria in een blauwe jurk, met aan haar zijde Jozef. De kerk vulde zich met nog meer kreten. Op het podium ging de verteller staan, met naast zich, op een stoel, een meisje met een epilepsiehelm op.

En daar was mijn schaap. Om haar schouders hing een schapenkleed, en wat was dat op haar hoofd? Zo te zien een zadeldekje. Zo’n smoezelig ding, van bont. Ik schoot onwillekeurig in de lach. Het zag er zo lollig uit, en ze keek er ook zo casual bij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ze een schapenpak droeg. Ik moest zo lachen dat de tranen over mijn wangen liepen. O, wat erg, dacht ik nog, ik zit hier gewoon mijn eigen kind uit te lachen. Nog wel een gehandicapt kind. Ik lijk Goor wel, van Geer en Goor.

Adem in, adem uit. De verteller was intussen zijn verhaal begonnen, het meisje naast hem riep af en toe heel hard ‘jaaaaa!’ De spelers hadden een rondje om het podium gelopen en zaten nu langs de kanten. Mijn schaap zat op de schoot van een juf en was volledig in beslag genomen door de lampen en de glas-in-loodramen. Tussen de stukjes verhaal door zetten de juffen kerstliedjes in, begeleid door de muziektherapeute op gitaar en een violiste. Alle toeschouwers hadden ook een tekstboekje gekregen. De oma naast mij zong uit volle borst mee.

Mijn lachstuip was gelukkig snel voorbij. Ik keek nog eens naar mijn schaap. Hoe ze daar zat. Waarschijnlijk had ze geen idee wat de bedoeling van dit alles was. Maar ze zat er toch, ontspannen en zelfbewust. Ik keek naar haar en de andere kinderen, en veegde van onder mijn bril een traan weg. Wat mooi dat dit bestond. Dat onze kinderen, net als alle andere kinderen, een uitvoering deden. Dat al die moeite gedaan werd. Want dit halfuur theater van hoog niveau vergde een enorme organisatie. Met busjes waren de kinderen en juffen hierheen gekomen. Alle kinderen waren verkleed. Aan alles was gedacht. Kijk, daar tussen het koor stonden de drie wijzen uit het oosten, drie grote puberjongens. Eentje had over zijn gewaad een reuzenslab, om het kwijlen op te vangen.

Aan het einde van het kerstspel zong de hele zaal mee. ‘Laat de citers slaan. Blaast de fluiten aan. Laat de bel, laat de trom, laat de beltrom horen, Jezus is gebóóóóren!’ We applaudisseerden hard.

Ik liep snel naar het schaap. Ze keek me aan met een blik van ‘jij ook hier?’ Door het vachtje en het zadeldekje was ze lekker warm gebleven in de koude kerk. Ik trok het zadeldekje van haar hoofd. Haar haartjes roken wel wat muf. ‘Wat heb je goed gespeeld, schat! Mama moest zo om je lachen!’ Ze gromde opgetogen.

Reageer op artikel:
Ik zit gewoon mijn eigen kind uit te lachen
Sluiten