In een gat gevallen

redactie 21 jun 2018 Blogs

In mijn wereld is het juni 2010. De zon staat hoog aan de hemel, de vogels kwetteren in de tuin en straks ga ik het vlees voor de barbecue marineren. Vanavond vieren we het eindexamenfeest van mijn oudste zoon. Hij is geslaagd!

Zo de eerste drie zinnen van mijn blog zitten erop. Daar heb ik me toch tegen aangehikt, de afgelopen maanden. Voor het eerst in mijn hele blogcarriere eindigde ik mijn laatste blog – van juni 2010! – met een PS dat ik binnenkort terug zou komen op mijn wederwaardigheden met de man van Oprah en de schoolloopbaan van mijn zoon. Dat had ik nooit moeten doen. Want het daaropvolgende half jaar kreeg ik geen letter meer op papier. Vanwaar dat writer's block?

Niet omdat ik ervandoor ben met Stedman Graham. Hij prefereerde Oprah uiteindelijk toch boven mij.
Niet omdat mijn zoon zijn diploma niet gehaald heeft. Hij heeft ons lang in spanning gehouden, maar toen ik hem aan de telefoon tegen zijn mentor hoorde zeggen: ˜Zeg dat nog eens. Ik wil het nog een keer horen,' wist ik dat het gelukt was.
Niet omdat er de laatste zes maanden niets gebeurd is. De zon is maar liefst 175 keer op- en ondergegaan.

Waarom dan wel?

Omdat ik als moeder in een flink gat gevallen ben. Dat merkte ik pas toen ik het cijferpapiertje met eigen ogen had gezien. Missie volbracht. De laatste twee schooljaren waren tropenjaren. Zoonlief was op zijn zachtst gezegd geen modelleerling. Hij zat vaker op de gang dan in de klas. En hij was regelmatig te vinden in het fietsenhok. Lekker kletsen met zijn vrienden, dachten wij. Lekker blowen met zijn matties, bekende hij. Zijn passie voor zesjes werd regelmatig doorkruist door de harde werkelijkheid van tweetjes en drietjes. Regelmatig zaten we op school om de ˜voortgang' te bespreken.

En dan slaagt zo'n jongen ineens! Wordt-ie ineens een modeljongere die stopt met blowen, zich serieus over zijn toekomst buigt en thuis zelfs af en toe uit zichzelf de borden afwast. Wat moet je dan nog als moeder?

Het heeft even geduurd, maar gelukkig heb ik nu weer een nieuw doel gevonden. Met dank aan mijn jongste zoon. Vanaf deze week ben ik er weer!

PS: Maar ik beloof niets

Reageer op artikel:
In een gat gevallen
Sluiten