Ineens had ik het: ze moest een zitzak

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Wat moeten we haar nu weer geven,' zei ik een paar weken terug tegen Hanno. Het ging over Yaëls verjaardag.

'Ik weet het ook niet,' zei Hanno. 'Ze heeft alles al. Om nou nog meer lawaaispeelgoed te kopen.'

'Ze vindt nieuw lawaaispeelgoed wel altijd leuk,' zei ik.

Yaël is dol op speelgoed met lichtjes en geluidjes. Ze kan erin verdwijnen, ze laat zich erdoor hypnotiseren, het geeft haar rust als er te veel prikkels van buitenaf zijn. Het liefst laat ze de mechanische stem een paar honderd keer 'lekkere ijsjes' zeggen. Of ze doet een soort scratch-act met een liedje. Dat klinkt dan als 'Op een grote padde… op een grote padde… op een grote padde… ' en dan nog een halfuur zo door.

Soms verstop ik haar speelgoed.

Yaël heeft heel veel speelgoed. Belachelijk veel speelgoed, eigenlijk. Dat komt omdat er steeds meer bij komt en we zelden iets wegdoen. Ze ontgroeit haar speelgoed namelijk niet. De bakken van haar speelgoedkast zitten tjokvol. Dus ging ik op zoek naar een origineler cadeau.

Vorig jaar kreeg ze een soort schommelstoel, een stoel van zachte kussens die we aan de schommel kunnen hangen. Ik zocht naar een hangmat en stuitte per ongeluk hierop. Echt een schot in de roos was het. Met mooi weer zit ze er elke dag in. En wij maar duwen, want ze wil wel schommelen, het liefst een beetje hard, maar ze begrijpt niet hoe ze de schommel zelf in beweging krijgt. Als er bezoek is, voer ik al duwend een gesprek, met een kop thee of glas wijn in mijn vrije hand. Net zo makkelijk.

Dit jaar moest het weer zoiets worden. Iets waar ze langer plezier van had, iets comfortabels. Iets waar ze blij van werd, maar ook rustig. Ineens had ik het: ze moest een zitzak. Yaël is vaak moe als ze 's middags met het busje uit haar dagbesteding komt. De meeste middagen gaat ze even liggen op het grote bed, met haar lawaaispeelgoed. Misschien zou ze een zitzak ook wel fijn vinden om even in te chillen.

Dus ging ik op zoek op het wereldwijde web. Ik ben namelijk een fervent internetkoper. Internet is zo makkelijk. Je hoeft de deur niet uit, dus je kunt, als drukbezette werkende moeder even winkelen in een verloren kwartier, je kunt kiezen uit zo ongeveer alles en als het pakje bezorgd wordt, is het net of je zomaar een cadeautje krijgt, compleet met verrassingseffect: is het gekochte net zo leuk als op de foto?

Na een kleine speurtocht vond ik deze esthetisch verantwoorde zitzak http://www.terapy.eu/nl/mini-terapy.html. En afgelopen woensdag, op Yaëls verjaardag werd de enorme doos net op tijd, een halfuur voor het busje kwam, bezorgd. Ik plooide de zitzak, pardon, Mini Terapy, snel in de gewenste vorm in een hoek van de kamer.

'Mama heeft een verrassing voor je,' zei ik opgetogen terwijl ik Yaël uit het busje tilde. We liepen de huiskamer in en ik wees als een dolle op de grijze bonk die daar stond. 'Kijk, wat papa en mama gekocht hebben, voor jou, voor je verjaardag! Kijk!' Ze stortte zich op haar lawaaispeelgoed, dus ik besloot tot een wat dwingender kennismaking: ik tilde haar op en zette haar in de zitzak. Ze bleef één minuut zitten en zette zich toen af met haar handjes om op te staan. Dat is trouwens nog niet makkelijk uit een zitzak. Vandaar misschien die naam, Mini Terapy. De rest van de dag negeerde ze het nieuwe gevaarte.

Hanno ging uit zijn werk wel meteen in de zitzak zitten. Het leek hem de ideale uitgangspositie voor het EK voetbal. Biertje erbij, en klaar was-ie.

Hopelijk groeit de liefde tussen Yaël en de zitzak nog, want het was een duur ding en dus ons enige verjaardagscadeau. En anders moet Hanno hem maar gebruiken voor de voetbal.   

Reageer op artikel:
Ineens had ik het: ze moest een zitzak
Sluiten