Integratie – deel II

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ruim een maand geleden schreef ik hier dat we geïntegreerd waren met de buurt. Inmiddels twijfel ik een beetje over het succes van de integratie. Dat komt, er zijn intussen verschillende buurtbarbecues geweest met alle ouders uit de buurt en hun kinderen. Wij waren niet één keer uitgenodigd. En laatst hadden ze een grote tafel naar het veldje voor ons huis gesleept waaraan alle ouders en kinderen gingen eten. Behalve wij.

Nu weet ik niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Of laat ik het zo zeggen, mijn gevoelens zijn gemengd. Ik voel me een buitenstaander en dat stemt me verdrietig. Het doet me denken aan het schoolreisje in de derde klas van de lagere school. 's Middags zouden we gaan zwemmen in een of ander natuurwater. Ter plekke werd besloten dat alleen de kinderen met een B-diploma mochten zwemmen. Ik mocht, met een handvol andere kinderen, niet meedoen, omdat ik alleen mijn A-diploma had. Dus daar zaten we aan de kant, te kijken hoe de andere kinderen plezier hadden. Tegenwoordig zou zoiets denk ik niet zo snel meer gebeuren, door alle aandacht voor pedagogie. Maar goed, ik had even hetzelfde gevoel toen ik uit het raam keek.

Meteen daarna dacht ik: maar zou ik daar eigenlijk heen willen, een buurtbarbecue? Hoe leuk is dat eigenlijk? Met Yaël zou het sowieso geen succes worden. Die zouden we de hele tijd in de gaten moeten houden. Komt ze niet te dicht bij de barbecue? Rent ze niet de straat op? Raakt ze niet overprikkeld?

Het zou dus niet eens kunnen. Bovendien, die andere ouders hebben al een band met elkaar, die kennen elkaar al van school en zo. Al zouden we uitgenodigd zijn, we zouden er toch niet echt bij horen. 'Ik wil wél uitgenodigd worden, maar ik hoef er niet heen,' concludeerde ik tegen Hanno. Die moest daar een beetje om lachen.

Ook op andere gebieden bleef de integratie steken. Vorige week belden twee van de meisjes uit de buurt, die hier een paar keer gespeeld hadden, aan. 'Ligt Yaël al in bed?' vroeg de grootste. 'Ja, die ligt al in bed,' zei Hanno. 'Maar ze slaapt nog niet, dus jullie mogen haar nog wel even gedag zeggen, hoor, dat vindt ze leuk.' De kleinste aarzelde. 'Ik mag daar niet meer naar binnen,' zei ze tegen de grootste. Dus gingen ze weer.

Hanno en ik vroegen ons af wat er achter de opmerking zou zitten. Misschien iets onschuldigs. Misschien zijn de ouders van het meisje bang dat het te onrustig is voor Yaël als ze komt spelen. Dat is niet zo: Yaël vond het juist heel leuk en als het te druk werd, stuurde ik de kinderen gewoon weg.

Of misschien vinden ze ons raar omdat ze ons kind raar vinden. Ik zou het kunnen vragen, maar ik ben bang dat dat aanvallend overkomt. 'Waarom mag jullie kind niet meer bij ons naar binnen?' Da's ook weer zo'n binnenkomer.
Ik hoop dat zich nog eens een gelegenheid voordoet waarop ik het wel, op een natuurlijke manier, kan vragen. Intussen laat ik het maar even zo.

Reageer op artikel:
Integratie – deel II
Sluiten