Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het was een koude winterdag. Er werd weer eens een jongetje geboren. Er waren die dag al veel jongetjes geboren. Het ene na het andere. 'Hij is anders,' zei de moeder.
'Ja,' zei de vader, 'hij is anders.'
'Dat zeggen ze toch,' zei de moeder. 
'Ja, dat zeggen ze. Geloof je ze niet?' vroeg de vader.
'Ik zie het niet,' zei de moeder.
'Ik ook niet,' zei de vader. 'Maar het is wel zo.'
'Ja,' zei de moeder, 'dat zeggen ze toch.'
'Ja,' zei de vader, 'dat zeggen ze.'

'Wat moeten we ermee?' vroeg de vader.
'Met hem?' vroeg de moeder. 
'Nee,' zei de vader. 'Met anders.'
'Ik weet het niet,' zei de moeder.
'Ik ook niet,' zei de vader.
'Misschien moeten we er niets mee,' zei de moeder.
'Misschien,' zei de vader. 'We weten het niet zo goed.'
'Nog niet,' zei de moeder. '
Zullen we het ooit weten?'
'Ik weet het niet,' zei de moeder.
'We weten niet veel,' zei de vader.
'Nee,' zei de moeder.
'Hij is van ons,' zei de moeder.
'Ja,' zei de vader, 'dat weten we wel.'
'En hij is zacht. Heel zacht,' zei de vader.
'En hij ruikt lekker en geeft warmte,' zei de moeder.
'Heerlijk,' zei de vader.
'En hij heet Knaap. Of Knaapje,' zei de moeder.
'Ja,' zei de vader. 'Dat weten we wel.'
'Het is een goed begin,' zei de moeder.
'Ja,' zei de vader, 'het is een goed begin.'

Dit citaat komt uit het kinderboek Knaap, van Geert De Cockere en Johan Devrome. Ik kende het niet, maar orthopedagoog Hans van Herwaarden begon zijn lezing ermee. Die lezing had de veelbelovende titel 'Is het nu klaar?'. Ze was het sluitstuk van een themadag voor ergo- en fysiotherapeuten van hulpmiddelenleverancier Atlas Kidtech. Het thema was 'Als ik z'n moeder was' en eerder op de dag hadden wij, die moeders en een enkele vader, workshops gegeven aan de therapeuten. Ik had gesproken over 'Moeilijke emoties bij de ouders'.

'Als je therapie gaat geven aan kinderen met een beperking, krijg je de ouders er altijd gratis bij,' was mijn omineuze boodschap. 'En met die ouders is ook altijd wel wat aan de hand. Ze zijn overbelast of zitten daar zo'n beetje tegenaan, ze hebben nog nauwelijks tot zich laten doordringen wat er met hun kind aan de hand is of ze zijn daar juist wel al van doordrongen en dan komen daar ook allerlei gevoelens bij.'

En toen was daar, aan het einde van de dag, die lezing met die prachtige passage, waarin de ouders een paar dingen zeker weten: hun zoon is warm en zacht en heeft een naam, en dat is een goed begin.

Dat goede begin contrasteerde met de titel van de lezing: 'Is het nu klaar?' De ouders hebben dan ook geen idee wat ze nog te wachten staat. Juist dat maakt het fragment zo aangrijpend.

'Is het nu klaar?' Hoe vaak ik dat niet gedacht heb. Klaar met het verdriet, dat, weliswaar in steeds mildere vorm, altijd weer om een hoekje komt kijken als ik daar niet op bedacht ben, en klaar met 'verwerken', zoals dat altijd zo nijver heet – ik denk bij dat woord op de een of andere manier altijd aan borduren.

Misschien is dat nooit klaar. Maar 'aanvaarden' lukt inmiddels aardig. Veel beter woord ook. Van Herwaarden had er een mooi citaat bij: 'Aanvaarden betekent dat je bereid bent onder ogen te zien wat het leven in je wakker maakt. Het is kiezen om het leven in al zijn schoonheid en in al zijn tegenstrijdigheden een plaats te geven in jezelf. Het is zeker geen berusten. Het is ophouden met zich te verzetten tegen de realiteit, ophouden met dingen te rechtvaardigen, te dramatiseren en minimaliseren. Het is de volle realiteit in de ogen durven kijken zonder uit evenwicht te raken.' Het is, kortom, leven. En daarover vraag ik me nooit af of het nu klaar is.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten