Is Koekie wel gelukkig?

redactie 21 jun 2018 Blogs

Uiteindelijk gaat het in het leven maar om een ding.
Dus vroeg ik Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, op zaterdagochtend: ‘Ben jij gelukkig?’

Hij had zich als een koning verkleed. Soort kerstmuts op, badjas aan, van een dekentje een sjaal gemaakt, klompen over zijn sloffen. Hij deed me denken aan een van de drie koningen die vroeger bij ons thuis naast de kerststal stonden.
‘Ja,’ antwoordde hij zonder een moment te aarzelen.
‘Heb jij alles wat je wilt in het leven,’ vroeg ik.
Hij lachte zijn meest oprechte en brede en ontroerendste lach en zei: ‘Ja.’
‘En wat vind je het beste in het leven?’ vroeg ik verder.
‘Jou en Celine,’ zei hij.
‘Slijmbal,’ zei ik.
‘Echt waar,’ zei hij.

Ik zie het de laatste tijd aan hem. Zijn levenslust was er altijd al. Maar daar zat altijd iets onrustigs in. Hij leek op een kleine tikkende tijdbom. Alles moest nu gebeuren. Onmiddellijk. Want voor je het wist zou het afgelopen zijn. Hij moest nu zoveel mogelijk eten, hij moest nu zoveel mogelijk hebben, hij moest nu ervaringen verzamelen. Voordat het te laat was.

Ik denk dat hij zelf nog niet eens wist waarom hij zo’n haast had, waarom hij drie of vier dingen tegelijk wilde doen. Maar hij weigerde terug te kijken en hij weigerde vooruit te kijken. Er was slechts het nu. Terugkijken was pijnlijk, vooruitkijken was nutteloos.

Dezer dagen kruipt hij uit eigener beweging achter de piano, zit hij soms gewoon rustig op de bank in Donald Duck te bladeren, heeft hij het boekje met de verzamelde teksten van De Jeugd Van Tegenwoordig in de hand en leest hij die en probeert ze uit het hoofd te leren. Afgelopen week zat hij een hele tijd op zijn kamer de fotoboekjes die mijn vrouw voor hem heeft gemaakt van speciale gebeurtenissen van zijn leven door te nemen. Als ze hem vraagt wat hij denkt als hij dat doet, krijgen we nog geen samenhangend antwoord. Maar hij is met zijn leven bezig. En dat lijkt me een goede ontwikkeling.

Op school maakte hij er afgelopen week een puinzooi van. Toen mijn vrouw hem vrijdag ophaalde huilde zijn goede vriend Diego. En hij wees naar Koekie; dat was de schuldige, die had hem iets aangedaan. Zoals gewoonlijk kreeg mijn vrouw van Koekie niet te horen wat er was gebeurd. In plaats daarvan ging Koekie op school nog even naar de wc om over te geven. Braaksel in plaats van woorden.

Maar het goede was dat hij geen hysterische aanval kreeg. Zo ging het namelijk altijd. Dan leek hij ervan overtuigd te zijn dat een foute actie van hem funeste gevolgen had. Dat kon slechts lijden tot die ene uiterste consequentie: dat hij weg moest. Dus kwam hij nimmer verder dan totale ontkenning. ‘Ik heb niks gedaan, het was niet mijn schuld, hij begon.’ Met als slagroom op de cake een hysterische huilbui.

Nu bleef hij rustig. In de loop van de avond kwamen er zelfs wat zinnen uit zijn mond over het gebeurde. En daarin speelde hij zelf ook een rol. Het leidde niet tot paniek, hij was niet bang dat hij geslachtofferd zou worden.

Ik werd er blij van. Ik vond het bijna een beslissende stap; dit was zijn thuis, wij waren zijn opvoeders voor heel lang, hij mocht fouten maken, wij zouden hem niet wegdoen.

Ik heb hem een keer verteld dat ik op een van mijn bankrekeningen het geld zet dat we van Pleegzorg krijgen en dat ik verdien met artikeltjes en blogs over hem. Dat is bedoeld voor later, zei ik hem, zodat je bijvoorbeeld kunt gaan honkballen en studeren in Amerika, of dat je naar het conservatorium kunt.
Dat was tamelijk abstract voor hem en hoorde bij een toekomstig leven dat niet per se het zijne was.
Maar laatst vroeg hij opeens hoeveel geld er op die rekening stond. ‘Achtduizend euro?’
‘Iets meer,’ zei ik.
‘Zou ik daar ook rijlessen van mogen nemen?’ vroeg hij.
‘Als je het goed doet op de middelbare school, dan mag dat,’ zei ik.
‘Cool,’ zei hij.
Het was opnieuw een teken dat hij zich niet langer opgejaagd voelde. Dat hij nu zelfs al acht jaar vooruit durfde te kijken.

Ja, ik geloof dat hij echt gelukkig is.

Reageer op artikel:
Is Koekie wel gelukkig?
Sluiten