Jengelen

redactie 19 jun 2018 Emoties

antwoord

Het gedrag van jullie dochter zou heel goed te maken kunnen hebben met een combinatie van alles wat je beschrijft. Als er een aantal dingen gebeuren die voor een klein kind spannend, nieuw of wennen zijn, zie je heel vaak een reactie daarop in gedrag (of bijvoorbeeld met slapen of zindelijkheid). Soms gelijk, soms pas na een tijdje. 
Daarmee wil je kind eigenlijk zeggen ‘ik overzie het nog even niet allemaal’ of ‘ik vind het allemaal spannend en veel, en moet even wennen’. 
Eigenlijk ook heel logisch, want een kleine baby erbij én na de vakantie weer starten op school én in een nieuw ritme komen is voor ons allemaal wennen, dus laat staan voor een kleine meid van vierenhalf jaar! Door haar gedrag vraagt ze op een wat onhandige manier jullie aandacht – die ze nu moet delen met nóg een zusje of broertje, bovendien is er minder tijd voor omdat ze nu weer op school zit. 
Ze kan niet goed verwoorden wat er door haar hoofdje speelt en dat is natuurlijk logisch. Deze fase heeft ze waarschijnlijk nodig om haar balans weer te vinden. Door te weten waar het vandaan komt, hoop ik dat je het gedrag iets beter kunt plaatsen en accepteren. Geef haar even de tijd om weer in haar normale ritme en doen te komen.
Er zijn wel een aantal dingen die je kunt doen om het voor haar en jezelf iets makkelijker te maken:

  • Let erop dat ze voldoende 1 op 1 aandacht krijgt van jullie allebei, op momenten dat de baby er even niet bij is. Zorg er ook voor dat ze aandacht krijgt (en niet altijd op nummer 2 komt) als de baby er wel is. Haar laten helpen en ‘belangrijk’ maken, werkt bij veel kinderen ook. 
  • Verwoord en erken haar gevoel voor haar en leg haar uit wat er voor zorgt dat ze meer van slag is dan anders. ‘Ik begrijp het wel, het is even heel spannend met een nieuw baby’tje en dan ook weer naar school gaan, daar zijn kindjes soms even heel moe en hangerig van. Dat geeft niet.’ 
  • Naast dit begrip en het verwoorden van haar gevoel, kun je haar wel aanspreken op het gedrag dat je niet of anders wil zien. Doe dat heel consequent. ‘Noa, je bent een beetje moe en hangerig, dat geeft niet, maar ik luister niet naar kindjes die piepen en jengelen. Als je gewoon praat of iets vraagt dan luister ik wel naar je!’ Zo verwoord je ook een angst of iets wat niet lukt. Negeer het piepen verder en reageer als ze op een normale toon iets vraagt of zegt.
  • Vaak helpt het om bij huilen (om ‘niks’) te vragen: ‘Ga je een klein beetje huilen of een heleboel? Als je een heleboel moet huilen dan geeft dat niet, alleen kunnen wij dan niet meer praten, dus dan ga je even ergens anders huilen. Als je klaar bent, kom je er weer gezellig bij!’
  • Het heeft geen zin om kwaad te worden of de angsten te bagatelliseren. Leid haar af waar mogelijk en maak het zeker niet groter dan het is, maar neem haar gevoel wel serieus.

Als over een paar weken alles en iedereen weer in het nieuwe ritme zit en je haar gedrag een tijdje consequent zo aanpakt, zul je waarschijnlijk merken dat ze gewoon weer de oude is!

Reageer op artikel:
Jengelen
Sluiten