‘Jij mist papa ook hè?’

redactie 21 jun 2018 Blogs

Zo, alles is weer normaal. Normaal is goed. Anders is niet goed. Anders leidt tot verwarring en prikkels.

De geliefde was vijf dagen naar Athene, voor een conferentie van zijn werk. We hadden Yaël zorgvuldig voorbereid. Uitgelegd dat papa vijf nachtjes wegging. Vijf nachtjes, net zoveel als de vingers van één hand. En na die vijf nachtjes zou papa gewoon weer terugkomen. Als papa weg was, zou Yaël alleen met mama zijn. En we zouden het heel gezellig maken samen. Na de eerste nacht hield ik vier vingers omhoog, nog maar vier nachtjes. En zo telden we af.

Yaël hield zich opvallend goed. Ze sliep niet slechter dan anders, was niet overprikkelder dan anders, zelfs vrij rustig en we hádden het echt gezellig. Alleen het skypen met papa vond ze verwarrend. Even leek ze blij verrast: papa op de computer! En mama kon gewoon met hem praten! Maar al snel maakte ze zich uit de voeten om heel hard op haar speelgoed te bijten. Papa hoort niet in de computer. Papa hoort achter de computer.

Elke dag praatten we even over papa. Dat ging dan ongeveer zo: 'Papa is weg hè. Hij is nog twee nachtjes weg. Twéé nachtjes. Eén, twee. Mama mist hem heel erg. Jij mist papa ook hè? Want papa is weg. Over twee nachtjes komt hij terug en dan is alles weer normaal. Nu is alles anders. Anders is niet zo goed. Maar soms moet het, soms kunnen we er niets aan doen dat de dingen anders zijn. Straks is papa weer terug. Dan is alles weer normaal. Normaal is goed.'

Tja, ik probeer ook maar wat. En ik weet nooit precies wat ze allemaal begrijpt. Of ze echt snapt hoeveel nachtjes papa weg is of dat ze zich gerust laat stellen door mijn toon. Dat het al genoeg is dat het woord papa valt in een rustige context. Zeker is in ieder geval dat praten helpt. Steeds maar weer benoemen wat er gebeurt. Herhalen en nog eens herhalen.

Ik miste papa trouwens ook echt. Niet alleen vond ik de avonden en het alleen eten ongezellig – wij eten altijd pas als Yaël naar bed is omdat zij nog babyprakken eet – ook merkte ik weer eens wat een groot deel van de zorg voor Yaël hij voor zijn rekening neemt. Het was hard werken in mijn eentje. Vooral die woensdag dat ik haar naar haar dagcentrum zou brengen en de bakfiets een lekke band had.

Maar donderdag was het zover. Papa zou thuiskomen. Toen ik Yaël om half acht naar bed bracht, zei ik alvast dat papa zo zou thuiskomen. Maar dat ze maar gewoon moest gaan slapen, want papa kwam pas laat thuis. En als ze dan vannacht wakker werd, zou papa er weer zijn.

Ze ging dus mooi niet slapen. Ruim twee uur lang klonk er opgewonden gepruttel uit haar reuzenledikant. Om kwart voor tien hoorde ik eindelijk de sleutel in de voordeur gaan. En meteen daarna een kreet uit Yaëls slaapkamer. De geliefde stormde meteen naar haar toe, nog voor hij mij gedag gezegd had – verschil moet er wezen – en Yaël explodeerde van blijdschap. Ze fladderde, gromde uitbundig en hupste op en neer. Ik kon het niet laten haar nog een beetje aan te moedigen: 'Jaaaaaa, papááá!'

De dag daarop kwam de terugslag. Ik was aan het werk en de geliefde ving Yaël op toen ze met het busje werd thuisgebracht. Yaël ging direct in schildpadhouding op het kleed liggen om zich volledig op haar speelgoed te richten. Papa negeerde ze. Ineens stond ze op, klom op zijn schoot en beet hem zo hard ze kon in zijn arm. Daarna liep ze weer weg. De dagen erop wilde ze even niet wegkruipen bij papa, zoals ze anders doet. Ook deze nieuwe situatie leidde weer tot verwarring. Of misschien was ze wel gewoon boos dat papa zomaar weggegaan was.

Inmiddels is alles weer normaal. Anders is voorbij, voorlopig. Want volgende maand is er weer een vijfdaagse conferentie. Dan is alles weer anders. En anders is niet goed. Normaal is goed. 

Reageer op artikel:
‘Jij mist papa ook hè?’
Sluiten