Jongens zijn jongens en Koekie is echt een jongen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik lees Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, een stukje voor uit een artikel dat begin deze maand in NRC Handelsblad verscheen. ‘Veel slimme jongens blijven zitten omdat ze gehoorzaamheid en bravigheid missen.’

‘Yes!!!’ zegt hij wild enthousiast.

Hij was afgelopen week vijf dagen met mijn vrouw in Antwerpen.
‘Aan alle goede dingen komt een eind,’ zei mijn vrouw tegen hem tijdens de laatste avond daar.
‘Behalve aan school,’ had Koekie geantwoord.
‘Zelfs daar zal ooit een einde aan komen,’ had mijn vrouw geruststellend gezegd.

De wanhoop over zijn schoolprestaties heb ik vorige week hier beschreven. Maar niet voor niets heeft iemand ooit dat ene spreekwoord bedacht: als de nood het hoogst is, is de redding nabij. De redding vond ik in NRC Handelsblad. Daar waren twee pagina’s gereserveerd voor een gesprek met historicus Angela Crott die twee jaar geleden promoveerde op een onderzoek naar de rol van jongens in opvoedliteratuur. Van haar proefschrift is nu een boek verschenen: Jongens zijn ‘t. En daarin concludeert ze dat sedert 1882 jongens altijd hetzelfde gebleven zijn. Baldadig, hoogmoedig, lui en zwijgzaam, die eigenschappen kwam ze steeds tegen in de opvoedboeken die ze doornam. De wat triestere conclusie is dat dit typische jongensgedrag niet meer past in de huidige maatschappij. ‘Typisch jongensgedrag, druk en lawaaierig, is lastig en zorgt voor overlast. Dus plakken we die jongens een etiket op, zoals ADHD.’

Vroeger zag de maatschappij jongens als helden. ‘Die gingen het maken. Nu worden jongens als losers behandeld terwijl ze nog niks hebben gedaan, omdat het ze niet lukt om gehoorzaam en ijverig te zijn. Meisjes zijn daar van nature beter in.’

‘Op school,’ zegt Crott, ‘hebben ze niet de indruk dat ze een bijdrage leveren aan de maatschappij. Ik pleit voor het afschaffen, of in elk geval het verlagen van de leerplicht. Vanaf een jaar of 14, 15 zijn jongens klaar voor de maatschappij. Dan willen ze werken.’

Ook dit stuk lees ik voor aan Koekie en zijn reactie is voorspelbaar. Wederom klinkt het enthousiast: ‘Yes!!!’

Misschien is Koekie’s gedrag op school niet zijn handicap, maar de onze. Laat maar lopen dat leren. Lekker werken, knutselen, experimenteren. Timmerman is geen minder beroep dan hoogleraar sociale geografie, loodgieter is net zo cool als advocaat. Koekie heeft net van een Lego-auto binnen de kortste keren een robot gemaakt. Daar zou ik minimaal zes dagen over gedaan hebben.

‘Veel ouders willen niet dat hun zoon naar een ambachtsschool gaat – vroeger ook al niet. Mensen vinden dat iets voor een lager milieu, terwijl de meeste jongens graag iets met hun handen doen.’

Het is niet onze taak om Koekie naar en door het gymnasium te loodsen. Het is onze taak om Koekie een maximale kans op geluk te bieden. Als je gelukkig bent en tevreden met jezelf en als je in essentie een goed en groot hart hebt, dan komt het uiteindelijk allemaal goed. Dan vind je een vak dat bij je past, vrienden die bij je passen en wie weet zelfs een vrouw met wie je samen wilt zijn. Laten we maar eens ophouden met dat terugkerende gezeur tijdens het eten. ‘Je moet eindelijk eens je best gaan doen op school.’ En die zin in tientallen variaties en dagen op rij. Daar worden Koekie, mijn vrouw en ik niet blij van. Het verhoogt bepaald de stemming in huis niet.

Nou, om tot dit inzicht te komen, had ik dus mevrouw Crott nodig. Of ze gelijk heeft, dat weet ik nog niet. Maar voorlopig wordt ze hartelijk bedankt. Ook namens Koekie.

Reageer op artikel:
Jongens zijn jongens en Koekie is echt een jongen
Sluiten