Jongensmoeder, meisjesmoeder

redactie 22 jun 2018 Blogs

Als prille tiener mijmerde ik wel eens over mijn toekomst. Ik zag mezelf dan vooral als die blonde van Abba. Een paar jaar leefde ik in gelukzalige verwachting. Tot de realiteitszin indaalde: ik was niet blond, kon niet zingen en sprak geen Zweeds.

Vanaf dat moment focusten mijn dromen zich op mijn kinderen in spe. De man was nog niet gevonden, maar die achtte ik bijzaak. Van dat nageslacht had ik wel een haarscherp beeld.
Het decor is een zacht glooiend, groen weidelandschap vol bloemen onder een strakblauwe lucht met een stralende zon.
Daar zit ik: slank, lang blond haar (daar was ik toch nog niet helemaal vanaf) en twee schattige blonde dochtertjes in witte jurkjes die samen met mij bloemenkransjes vlechten. Een en al harmonie en vrouwelijke verbondenheid.

DOORSPOELEN naar vijftien jaar later. Ik krijg mijn eerste kind. Een dochter! Mijn koninginnewens komt uit. En het is precies zoals ik had gedroomd. Ze is een modelkind. Lief, gezeglijk, vrolijk, grappig, mooi, slim en snel. Ik zeg het niet, maar als ik sommige vriendinnen zie ploeteren met hun kinderen bedenk ik wel eens stiekem wat een geweldige moeder ik toch ben. Een natuurtalent.

DOORSPOELEN naar zes jaar later. Inmiddels is het beeld volledig veranderd. Ik heb er twee zonen bijgekregen. Van de serene rust in huis is niet veel over. De jongens denderen
overal doorheen, zijn luidruchtig, maken een puinhoop van mijn designinterieur en liggen tot overmaat van ramp voortdurend boven, op of onder elkaar. Van bloemenkransjes vlechten komt niet veel.

DOORSPOELEN naar nu. Alle drie zijn ze puber of net puberaf. In mijn verruïneerde huiskamer maak ik de balans op. Nee, een geboren opvoeder blijk ik toch niet te zijn. Wel voor mijn dochter: zelfs haar pubergrillen kom ik zonder kleerscheuren door. Elke schreeuwpartij of huilbui beantwoord ik met begripvolle moederwijsheid. Maar die jongens? die volg ik af en toe echt niet. Ik snap niet dat ze de drie zinnen die we na schooltijd wisselen zien als een goed gesprek. Dat ?balhaar!? niet betekent dat ze elkaar haten. Dat ze samen negen fietsen zijn kwijtgeraakt.

DOCHTERS EN ZONEN, ze zijn écht anders. Niet leuker, niet liever, maar anders. Wij telden in deze puberspecial ruim 200 sekseverschillen. Je kent ze vaak wel (hoewel er ook zeer verrassende bij zijn!), maar realiseert je niet wat dat voor je opvoeding of voor de relatie met je kind betekent. Weten wat een 'typische' jongen of een 'echt' meisje beweegt, maakt dat je ze beter begrijpt en hun 'onlogische' gedrag makkelijker accepteert. Ongeacht hun karakter of temperament.

DOE ER JE voordeel mee. Net als ik: ik heb nu ineens een idee wat er met die negen fietsen is gebeurd.

Reageer op artikel:
Jongensmoeder, meisjesmoeder
Sluiten