Jut en Jul

redactie 21 jun 2018 Blogs

Kit en Dex zijn net een tweeling. Ze slapen ook samen op één kamer en elke avond horen wij door de babyfoon allemaal verhalen en vooral de slappe lach. Elke ochtend om 6 uur hoor ik voetjes door hun slaapkamer gaan en de een de ander wakker maken. Toen ik afgelopen week om 4 uur ’s nachts boven kwam en ze met zijn tweeën het bed van Dex aan het verschuiven waren, nam ik een beslissing. Dex gaat zijn eigen kamer krijgen, want het wordt allemaal wat té gezellig!

Toch doen we dit niet zo makkelijk. Kit kan niet heel goed tegen verandering en we willen haar nu – tijdens het zindelijk worden – ook niet te veel prikkels geven. Dat ze erop gaat reageren, weet ik zeker. Een tijdje geleden heeft ze een uur overstuur liggen huilen en roepen naar Dex omdat hij besloten had om met zijn hoofd bij het voeteneind te gaan liggen. Dat was iets te veel voor Kit.

Toen ik Dex over mijn plannen vertelde, bleek hij veel zin in zijn nieuwe kamer te hebben. Druk begon hij mijn bureaustoel naar de gang te duwen en later wilde hij zelfs zijn bed al verhuizen. Dat dit niet direct kon, was een grote teleurstelling.

Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover. Dex zijn kamer is af. Vol trots liet hij hem aan iedereen zien en hij lag om 16 uur ’s middags al in zijn pyjama in bed. Kit juichte opgewekt mee en was dolblij voor Dex. Ik legde een paar keer uit dat Dex hier ging slapen en zij vanaf nu allebei een eigen kamer hebben. En dat zij dus voortaan alleen gaat slapen. Ze knikte en leek erg blij met de nieuwe situatie.

Tot ik haar ’s avonds klaar maakte om naar bed te gaan. In plaats van Dex zijn bed stond er nu een kast.
‘Dexie? Waar is Dexie nou? Dexie onder de kast?’

Ze had het toch nog niet helemaal begrepen. 

Reageer op artikel:
Jut en Jul
Sluiten