Kanjertraining

‘Weet je wat ik zo raar vind, mama?’ Mijn 6-jarige zoon zit tegenover me aan de eettafel en trekt met zijn tanden aan een taaie broodkorst. ‘Soms is de juf boos op mij. Dan zegt ze bijvoorbeeld: 'En nu is het afgelopen, Sam! Je zit steeds maar door me heen te kletsen!' Dan denk ik dat ik straf krijg. Maar weet je wat, weet je wat er dan gebeurt? Ze doet weer heel aardig! Hoe kan dat nou? Is ze nu boos op mij, of niet?’

Ik kijk Sam bedenkelijk aan. Hij kletst inderdaad door alles en iedereen heen, en zit vol gekke streken.

‘Hoor je wat ik zeg, mama? Is de juf nou boos of blij met mij?’

‘Ik denk dat ze gewoon graag wil dat jij oplet en goed meedoet. En als je dat niet doet, wordt ze daar boos van.’ Mijn zoon kijkt verontwaardigd.

‘Ze wordt boos, ja. Maar ze doet daarna ook weer heel aardig.’

‘Misschien is ze een beetje moe. En dan reageert ze bozer dan ze eigenlijk zou willen. En dan probeert ze het goed te maken door weer aardig te zijn. Denk je niet?’

Sam lijkt niet overtuigd. Hij schudt zijn hoofd.

Ik denk aan het tienminutengesprek waarin de juf en ik spraken over drukke kinderen in Sams klas. Ze vertelde me toen dat ze heel erg ‘van de kanjertraining’ is. Kanjertraining is een programma voor leerkrachten en ouders die betere leerprestaties, een betere concentratie of ander gedrag van kinderen willen zien. Je kunt dit voor elkaar krijgen door het kind positief te benaderen en goed gedrag te belonen. Niet met snoep of een uurtje tv kijken, maar door het kind te laten weten dat het een kanjer is. De juf is vol van de kanjertraining. Het werkt volgens haar veel beter dan voortdurend je boosheid of teleurstelling te uiten.

Mij lijkt de kanjeraanpak een prima benadering van mijn praatgrage kleuter. Dat een kanjeraanpak betekent dat de juf nooit meer boos is, blijkt niet het geval. In de week na het tienminutengesprek word ik door de juf apart genomen. Of ik even een momentje heb om met Sam en haar te praten over iets wat er gisteren in de klas is voorgevallen. Het gaat even over ‘Sam en de meisjes’, zo leidt de juf het gesprek in.

Sam is sinds een half jaar volledig in de ban van meisjes. Om hun aandacht te trekken haalt hij rare bokkensprongen uit. Zo houdt hij nauwlettend in de gaten wat zijn meisjes doen, beweert hij bij hoog en laag dat de liefde wederzijds is en overstelpt hij ze met vreemde cadeautjes, zoals een zes maanden oude verschrompelde kastanje of een vertrapt Cola-flesje dat hij in de bosjes heeft gevonden. Als de meisjes niet gediend zijn van zijn avances – wat meestal het geval is – bedenkt hij steeds vreemdere manieren om hun aandacht te trekken. De juf kijkt Sam ernstig aan. Heb je mama al verteld over Lisa? Sam kijkt naar de grond. En dan komt het verhaal.

Sam blijkt de dag ervoor keihard met een priemende vinger in de borst van zijn klasgenootje te hebben geprikt. Het meisje zou het uitgegild hebben, waarop de juf uit haar slof was geschoten. Ze was zo hard tegen Sam tekeergegaan dat de kinderen ervan trilden op hun stoeltjes. De juf heeft inmiddels zijn hand vastgepakt en beweegt deze ritmisch heen en weer om het verhaal kracht bij te zetten. Na het verslag van de gebeurtenis valt ze even stil. Ze zegt dat ze nooit op zo’n manier tekeer had mogen gaan. Ze legt uit dat het komt omdat ze zo vreselijk schrok van de gil van het meisje. Sam lijkt zich nog steeds wat ongemakkelijk te voelen. Hij wil duidelijk zijn hand terug. Maar de juf reageert niet. Ze is in haar gedachten nog bij het voorval.

Ik heb te doen met de juf en vind het naar voor mijn zoon. Een grote uitbarsting na een klein akkefietje overkomt ons helaas allemaal. Het heet vermoeidheid. Val je uit tegen je kind, dan probeer je het zo snel mogelijk weer goed te maken, of gewoon maar te vergeten. Net als Sam. Die probeert het voorval ook weer zo snel mogelijk uit z’n gedachten te bannen: dat van die vinger, het gillende meisje, de schreeuwende juf, en de juf die het tot overmaat van ramp ook nog eens wil uitpraten in aanwezigheid van de moeder…

Misschien zal hij terugdenken aan deze dag als hij later groot is. Misschien zal hij dit gesprek met de juf dan wel waarderen, en het beschouwen als een onhandige maar goed bedoelde kanjeractie.

Reageer op artikel:
Kanjertraining
Sluiten